Apneagr’s Weblog

Σε μένα να ορκιστείς. Σε μένα τον Απλό που κάθομαι στην ουρά του συσσιτίου της ζωής περιμένοντας δεκαετίες με την καραβάνα μου να στάξεις δύο σταγόνες περισσότερες ελπίδας. Στα κόκαλα αυτών που σιώπησαν να ορκιστείς, για να έχεις το δικαίωμα της «δημοκρατίας» σου και να φοράς το κασμίρ κοστουμάκι σου. Έτσι όπως στοιχίζεστε όλοι από τα κομμωτήρια και από τους ραφτάδες, να είμαι μπροστά σας, εγώ ο Απλός, να ορκιστείτε όλοι σας στα γόνατα ότι αν ένας από εσάς τολμήσει ξανά να πληγώσει την αξιοπρέπεια μου να βρει την επόμενη στιγμή σχοινί να κρεμαστεί.

Σε μένα να ορκιστείς, εσύ με… το περιποιημένο νύχι και το χρυσό κουμπί στο μανίκι σου, ότι το γράσο από τα νύχια μου που δεν βγαίνει όσο και αν τα πλένω μετά την δουλειά δεν θα γίνει γράσο για την μηχανή του μασήματος σου. Ότι τα γόνατά μου που έχουν φθαρεί μαζί με το 5ετίας παντελόνι μου δεν θα γίνουν, για σένα αυτή τη φορά, σκαλωσιές προσωπικής αναρρίχησης.

Στα άσπρα μαλλιά μου να ορκιστείς που δεν τα φύσηξε κανένας αέρας αλλαγής όταν ήταν ακόμη καστανά. Που είναι τόσο άσπρα πια που με κάνουν αόρατο όταν στήνομαι στο ΙΚΑ για μια εξέταση ούρων. Αόρατο, όταν παίρνω το χαρτάκι της αναμονής για έξι μήνες και μου μένουν μόνο δύο ζωής. Σε αυτούς τους δυο μου μήνες να ορκιστείς, εσύ ο Αθάνατος.

Σε μένα να ορκιστείς που όταν έρχεται εκείνη η παγωνιά δεν βγαίνω να δω τα χωράφια μου απλά περιμένω την αυγή να δω τι έχει αφήσει. Ανοίγω την πόρτα σιγά-σιγά εκείνα τα πρωινά, γιατί στο λέω, η παγωνιά έρχεται κάθε χρόνο, χρόνια τώρα. Στο βιός μου να ορκιστείς, όταν ο μεσάζοντας έρχεται να κάνει παζάρια με τον ιδρώτα μου και με το γάλα του παιδιού μου.

Στην αγωνία μου να ορκιστείς που στα δεκαεπτά μου αρχίζω να μετρώ τα καρφιά που θα βάλω στην εργασιακή μου κάσα, σ’ αυτή που θα με χώσουν μόλις τελειώσω το σχολειό γιατί τα όνειρα, μου είπαν οι παλιοί, είναι γι’ αυτούς που στο τέλος νικιούνται.
Σε μένα να ορκιστείς που μου βγάλαν τα σωθικά μου αφού τα χημικά από την βιομηχανία τα είχαν λιώσει. Αναπηρική σύνταξη στα 42. Στα μωρά μου να ορκιστείς που το μέλλον τους έγινε «φακελάκια» στο ΕΣΥ.

Σε μένα να ορκιστείς που όταν εσύ θα παίρνεις τον πρωινό σου καφέ εγώ θα έχω γυρίσει στο σπίτι με μισή φραντζόλα ψωμί και ένα πάκο απλήρωτος λογαριασμούς. Με ταμείο ανεργίας θα πορευτώ από τα 50 μου μέχρι το τέλος. Έκανα και κάτι εξτραδάκια μοιράζοντας τα ψηφοδέλτιά σου αυτές τις ημέρες. Στο ξημέρωμά μου να ορκιστείς που δε με θέλει ούτε η ζωή, ούτε ο θάνατος.

Στον δικό μου Θεό να ορκιστείς, γιατί ο δικός σου, κοντά δύο αιώνες τώρα, έχει γίνει ο κατήγορός μου, ο τιμωρός μου, ο εχθρός μου.
γράφει ένας απλός άνθρωπος, Φώτο: Francesco C.

http://apneagr.blogspot.com/

Το σημερινό πρωτοσέλιδο της Αυριανής τα λέει όλα.
Ο Κουρής οσμίστηκε τον αέρα (μύριζε λίγο μπόχα…) και αποφάνθηκε : Ντόρα και πάλι Ντόρα!!!

Κατάλαβε ο πονηρός Κεφαλλονίτης ότι όσο και να φωνάζουνε οι άλλοι τρεις, οι εξής δύο, δηλαδή ο Σαμαράς, η εκλογή θα γίνει τελικά κανονικά (και καταστατικά) από τους εκλέκτορες. Εκεί η Ντόρα έχει συντριπτική πλειοψηφία, πάνω από 60% και θα κάνει περίπατο. Τζάμπα κληρονόμησε κοτζάμ μηχανισμό; Τζάμπα τόσα χρόνια, εμπλούτισε τον μηχανισμό με νέα Ντοράκια, που βρίσκονται σε θέσεις-κλειδιά;

Όλα πλέον κρίθηκαν, οι… απανταχού Νεοδημοκράτες αγαλλιάζουνε από το άγγελμα της είδησης για τη νέα αρχηγό της γαλάζιας παράταξης. Η ενότητα εξασφαλίστηκε, τώρα όλοι σαν μια γροθιά, θα δώσουν τον νυν υπέρ πάντων αγώνα, ατσαλωμένοι, χαλύβδινοι, ακούραστοι.
Εμπρός παλικάρια του Ψηλορείτη, διαλαλήστε παντού το χαρμόσυνο νέο, αρχινάτε τις μπαλωθιές!!!

Αλλά προς θεού, μην πάρετε και πολύ στα σοβαρά τον Κουρή και την έγκυρη-έγκριτη-σοβαρή-ανεξάρτητη-αδέσμευτη-μαχητική Αυριανή του.
Για ρωτήστε και τον μπαμπά τι τράβηξε από την περίφημη φωτογραφία-προβοκάτσια της Αυριανής, στις εκλογές του 1985 και πόσα χρόνια του πήρε για να αποτινάξει την ρετσινιά ότι ήταν συνεργάτης των Γερμανών!!!
από ΚΕΝΤΡΙ

Ήταν πάντα ευπαρουσίαστη, μοδάτη και σκερτσόζα. Παλιά φυσιογνωμία της γειτονιάς, τρελιάρα γκόμενα της εφηβείας. Θα πρέπει να ήταν τώρα 45άρα, και είχε κάπως αλλάξει. Την θυμάμαι να κατεβαίνει από την κατηφόρα της γειτονιάς, με δύο διαφορετικές κομμώσεις την εβδομάδα, άλλοτε κόκκινα, άλλοτε ξανθιά μαλλιά, μπότες μοδάτες, πολύχρωμα φουλάρια, και μπιχλιμπίδια της λαϊκής. Θα έλεγα πως την πρόσεξα πιο πολύ από το στυλ της, ντυνόταν για να κάνει εντύπωση, να προβοκάρει. Οι φήμες της γειτονιάς έλεγαν πως ήταν από μεσαία οικογένεια, αλλά έκανε παρέα μόνον με πλούσιους. Τα καλοκαίρια πήγαινε πάντα στα νησιά, και τη βλέπαμε να γυρίζει μαυρισμένη, με απίθανους συνδυασμούς γυαλιών, καπέλων και χαϊμαλιών. Πήγαινε και σε κάποιο ιδιωτικό σχολείο.

Μια εποχή, ντυνόταν μόνο… στα μαύρα. Ίσια μαύρα μαλλιά, άσπρο χλωμό μακιγιάζ, βαθύ κόκκινο κραγιόν. Είχε έναν εξωτικό ερωτισμό, ένα καλά καμουφλαρισμένο μυστήριο που το καλλιεργούσε επίμονα και ηθελημένα. Ντυνόταν σε κάτι περίεργες μπουτίκ των Αθηνών, στενές δερμάτινες φούστες, δικτυωτά καλτσόν, γόβες στιλέτο και γύφτικα σκουλαρίκια. Ατίθασο μηχάνημα της φαντασίας, exclusive ερωτισμός και υψηλή συντήρηση.

Δεν ήξερα τι απέγινε από τότε, η μνήμη μου δεν την κράτησε σαν χρήσιμη ανάμνηση, αλλά ξαφνικά, δύο εβδομάδες πριν τις εκλογές, την είδα σε κάποια κομματική ιστοσελίδα, να ποζάρει με πολύ στυλ, υποψήφια μεγάλου κόμματος. Ρε δεν είναι δυνατόν, σκέφτηκα. Βάζω το όνομά της στη Γκούγκλα, και νάσου το κατεβατό. Σπουδές στην Αθήνα, στη Γαλλία, οίκος μόδας και διακόσμησης, ιδιωτικό νηπιαγωγείο, πιάνο, πρόεδρος κάποιου συλλόγου πλούσιων κυριών, οικολογικές ευαισθησίες, και πίστη στον σοσιαλισμό.

Στο απίθανο μοδάτο πανηγύρι των εκλογών, το μεγάλο κόμμα έψαχνε γυναίκες με ιδιαίτερο προφίλ – "γυναίκα, μητέρα και επιχειρηματίας". Κάποιος της έριξε την ιδέα, και εκείνη ενθουσιάστηκε. Κάποιοι τρίτοι, δικτυωμένοι, της κανόνισαν μια συνάντηση με κάποιον ματρόζο του κόμματος. Ήταν πράγματι έξυπνη, με τέλειο φωτογραφικό πορτραίτο, αυτοδημιούργητη, ενεργητική. Στη συνέντευξη που ακολούθησε, της έκαναν πολλές προσωπικές ερωτήσεις για τη ζωή της, και σεναριακές ερωτήσεις για το πως θα αντιμετώπιζε πολιτικές και οικονομικές καταστάσεις. Αρίστευσε. Μπορούσαν τώρα να αρχίσουν οι διαδικασίες.

Στη συνέχεια έπρεπε να απορροφήσει κάποια ιδεολογικά κατεβατά με πακεταρισμένη εκφραστική και ξύλινες κομματικές λέξεις. Ατάκες για την διαφθορά, την Παγκοσμιοποίηση, τις θέσεις του κόμματος για την Ε.Ε, το Ασφαλιστικό, τη δημόσια υγεία και διοίκηση, ωδές προς τα δημοκρατικά κεκτημένα και τα δικαιώματα του εργάτη. Και ενώ όλα αυτά έπρεπε να τα διαθέτει στην καβάντζα, η ρητορική έπρεπε να απλοποιηθεί σε επίπεδο πέμπτης δημοτικού, για να την πιάνουν και οι λαϊκοί. Και επειδή από την επαρχία η Κίνα έπεφτε μακρυά και η ανεργία κοντά, τα βράδια καθόταν στον καθρέφτη αποστηθίζοντας ειδικά τσιτάτα για αγρότες, το όραμά της για το κόμμα και την κοινωνία, και λαϊκά μανούρια για γυναίκες ψηφοφόρους.

Σαν ανέβηκε στο βήμα να μιλήσει, κόμπιασε. Είχε μπροστά της μια ομάδα ανθρώπων με τους οποίους δεν είχε τίποτα το κοινό. Εργάτες, βιοπαλαιστές, βαλτοί του κόμματος, γυναίκες των συλλόγων, χωριάτες της γης, κάθε λογής περίεργο. Βλαχουριά. Για τί σοσιαλιστικό όραμα να τους μιλήσει; Είναι τώρα οι βλάχοι για σοσιαλισμό; Παραπονέθηκε για την ποιότητα του ήχου, ο φωτογράφος της άστραφτε συνεχώς το φλας στο πρόσωπο και της χάλαγε το μέικ-απ, κάποιοι φώναζαν συνθήματα και την διέκοπταν, δεν θυμόταν πόσα χρώσταγε η Ελλάδα για να το αναφέρει, είχε ξεχάσει και πολλά σημεία από τα άρθρα για τις διαρθρωτικές αλλαγές και την πράσινη ανάπτυξη. Τελικά, τους είπε πως αν εκλεγεί, θα κάνει την αδικημένη επαρχία μας Παρίσι, με πλακόστρωτους δρόμους και φαναράκια, πάρκα και όμορφα μαγαζιά.

Αλλά η βλαχουριά δεν την κατάλαβε. Είδε μπροστά της ένα σοσιαλιστικό ανθρωποειδές της Μυκόνου και της Σαντορίνης, μια πρωινάδικη γκλαμουριά του Cosmopolitan και του καναπέ. Και στις εκλογές της Κυριακής, ο πάτος πήγε άπατα. Στάθηκε μπροστά στον καθρέφτη σκεπτόμενη τι είδους κόμμωση να φορέσει για την ανακοίνωση της ήττας. Πήρε ένα ρίσκο και έχασε. Δεν θα επέτρεπε όμως στον εαυτό της καμία ενοχή, καμία αίσθηση ήττας. Η ζωή ήταν γεμάτη ευκαιρίες, κόμματα, ιδέες, ωραίους άντρες με λεφτά, επιχειρήσεις και γαλλικά εστιατόρια. Και περιέργως, το ήξερε εκ πείρας, όλα ήταν μια τράπουλα που συνεχώς ανακατευόταν. Κάτι καινούργιο θα ξέβραζε το μέλλον. Τώρα που έχασε, θα αγόραζε για τον εαυτό της το κουπέ που είχε στο μάτι από καιρό, και θα έκανε και κείνο το ταξίδι στην Ιταλία για ψώνια και κουλτούρα. Καλός ο σοσιαλισμός, αλλά έχει και το Μιλάνο κάτι συνολάκια…
από Locus Publicus

http://apneagr.blogspot.com/

To πρώτο φύλλο της εφημερίδας "Το Πρώτο Θέμα" δημοσιεύθηκε στις 27 Φεβρουαρίου του 2005.

Είναι λοιπόν η πρώτη φορά που κυκλοφορεί με κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και δεν μπορεί να κρύψει την χαρά της!

Είναι όμως τουλάχιστον καραγκιοζιλίκια αυτά που γράφει στο πρωτοσέλιδο της σήμερα…

Ο Καθηγητής Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου Χάρης Παμπούκης αποκαλείται "Dirty Harry", ο Παύλος Γερουλάνος "πρίγκιπας Παύλος" κτλ…

Αυτό είναι πρωτοσέλιδο για μια εφημερίδα που πουλάει 200.000 φύλλα κάθε Κυριακή;

Ούτε το… Καρφί τόσος λαϊκισμός…
από Παραπολιτική

http://apneagr.blogspot.com/

Το εκτεταμένο σύστημα συναλλαγής της απελθούσας κυβέρνησης με τα ΜΜΕ δεν ελάφρυνε απλώς τα δημόσια ταμεία, τύφλωσε το κόμμα κι έφτιαξε τη χειρότερη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης.
Πριν από ένα αιώνα ο μεγάλος Αυστριακός δημοσιογράφος Καρλ Κράους έκανε μια σοφή παρατήρηση: «Πώς κυβερνάται ο κόσμος και οδηγείται στον πόλεμο; Οι διπλωμάτες λένε ψέματα στους δημοσιογράφους κι όταν τα διαβάζουν στις εφημερίδες, τα πιστεύουν και οι ίδιοι».

Δεν ξέρουμε αν… έτσι συνεχίζουν να γίνονται οι πόλεμοι (ελπίζουμε ότι από τότε οι διπλωμάτες θα έχουν κι άλλα κανάλια πληροφόρησης), αλλά είναι σίγουρο ότι κάπως έτσι καταστράφηκε η Νέα Δημοκρατία. Τα στελέχη της έλεγαν ψέματα στους δημοσιογράφους για τον αντίπαλο, μετά τα διάβαζαν στις εφημερίδες και τα πίστευαν και οι ίδιοι. Το έγραψε πολύ γλαφυρά ο συνάδελφος «Φαληρεύς»: «Θυμάμαι, πριν από δύο με τρία χρόνια, το πιο ξακουστό χαμόγελο της κυβέρνησης να απευθύνει με γέλια την προτροπή σε δημοσιογράφους συνομιλητές του: "Μη μας πειράζετε τον Γιωργάκη!.. Τι θα κάναμε χωρίς αυτόν;"» («Καθημερινή» 5/10/2009). Η υποτίμηση του κ. Παπανδρέου ήταν κάτι σαν αυξανόμενη ηχώ στα τραπέζια πέριξ του Κολωνακίου. Ελεγαν οι μεν, επαύξαναν οι δε, τα έγραφαν οι δεύτεροι και τα πίστευαν οι πρώτοι. Αυτή η αυξανόμενη ηχώ στο πολιτικοδημοσιογραφικό σύστημα κούφανε όλη την χώρα: χλευασμό στον χλευασμό, γέλιο στο γέλιο, βρεθήκαμε όλοι με μια τεράστια «έκπληξη» στις 4ης Οκτωβρίου.

Η Νέα Δημοκρατία κατέρρευσε σαν ξύλινο σπίτι που χρόνια το 'τρωγε το σαράκι. Αυτό που την κατέστρεψε ήταν εκείνο που έμοιαζε με το δυνατό της χαρτί: ο «επικοινωνισμός». Το εκτεταμένο σύστημα συναλλαγής με τα ΜΜΕ δεν ελάφρυνε απλώς τα δημόσια ταμεία, τύφλωσε το κόμμα κι έφτιαξε τη χειρότερη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης. Όλοι «γνώριζαν» ότι «η πολιτική κυριαρχία της Νέας Δημοκρατίας ήταν αλώβητη». Θεωρούσαν πως «ό,τι και να γίνει το επικοινωνιακό χάρισμα του πρωθυπουργού θα κερδίσει την παρτίδα». Εξάλλου, το μόνο που είχε να κάνει ο κ. Καραμανλής ήταν να βγει στα μαρμαρένια αλώνια της τηλοψίας με τον κ. Παπανδρέου και γι' αυτό ήθελε ένα ακόμη ντιμπέιτ.

Υπουργοί, κυβερνητικά και κομματικά στελέχη, παρατρεχάμενοι και λοιποί ήταν σίγουροι πως όσο κι αν προκαλέσουν, ένα αόρατο σύστημα τους προστάτευε από τον έλεγχο των ΜΜΕ. Και είχαν δίκιο: το σκάνδαλο του Βατοπεδίου που αφορούσε οκτώ υπουργεία, έγιναν ανταλλαγές τετρακοσίων και πλέον ακινήτων, και για το οποίο βοούσαν 18 περιοχές της χώρας είδε το φως της δημοσιότητας με καθυστέρηση δύο ετών.

Η επικοινωνιακή επικυριαρχία της Νέας Δημοκρατίας έκανε κακό στο κόμμα, αλλά και στον τόπο. Από ένα σημείο και μετά άρχισαν να μην τηρούνται ούτε τα προσχήματα. Οι υπουργοί ένιωθαν σίγουροι για να ταυτίσουν το νόμιμο με το ηθικό και ο πρώην πρωθυπουργός ακόμη πιο σίγουρος για να τους καλύψει στη ΔΕΘ. Τότε πολλοί είπαν πως «ο βασιλιάς είναι γυμνός», αλλά από κεκτημένη ταχύτητα οι αντίλαλοι απαξίωσης του αντιπάλου συνεχιζόταν. Μέχρι που ήρθε η «έκπληξη»…

Το πρόβλημα είναι ότι η προηγούμενη κυβέρνηση εκτός από άδεια γραφεία (που είναι το έλασσον), εκτός από άδεια ταμεία (που είναι το μείζον) αφήνει και ηθικά αποκαΐδια πίσω της. Είναι εκπληκτικό αλλά την ημέρα που έκλεισε η Βουλή ο κ. Προκόπης Παυλόπουλος πέρασε νόμο-σκούπα «με ρυθμίσεις θεμάτων προσωπικού… και άλλες διατάξεις οργάνωσης και λειτουργίας της Δημόσιας Διοίκησης». Το άρθρο 34 του νόμου 3801 προβλέπει ότι «Θεωρούνται νόμιμες οι δαπάνες που διενεργήθηκαν μετά την 1/7/2005 (από την Τοπική Αυτοδιοίκηση)… εφόσον αυτές δεν προβλέπονται από την κείμενη νομοθεσία ή αν παρά τη ρητή πρόβλεψή τους, συνέτρεξαν πλημμέλειες κατά τη διαδικασία ανάληψης της δαπάνης σε βάρος του προϋπολογισμού… Καταλογισμοί, οι οποίοι έγιναν για δαπάνες της προηγούμενης παραγράφου σε βάρος αιρετών εκπροσώπων των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης, καθώς και των υπαλλήλων του ΟΤΑ και των υπαλλήλων Δημοσιονομικού Ελέγχου, εφ' όσον δεν έχουν εκτελεσθεί ώς τη δημοσίευση του παρόντος, δεν εκτελούνται και τα τυχόν βεβαιωθέντα ποσά διαγράφονται. » (Αρ. ΦΕΚ. 163Α 4/9/2009)

Με άλλα λόγια, ο τελευταίος νόμος της επανίδρυσης του κράτους που ανέλαβε ο κ. Παυλόπουλος προβλέπει ότι οι δαπάνες που έγιναν παράνομα, νομιμοποιούνται και τα πρόστιμα που μπήκαν για τις παρανομίες σβήνονται. Κατόπιν αυτού ο κ. Παυλόπουλος μπορεί να ασχοληθεί και με την επανίδρυση της Ν.Δ…
του Πάσχου Μανδραβέλη στο medium

http://apneagr.blogspot.com/

Ο όρος «51η πολιτεία», είναι ένας χιουμοριστικός όρος, που χρησιμοποιείται στην αμερικάνικη πολιτική, και απευθύνεται σε κάποια περιοχή, η οποία δεν είναι μέρος των ΗΠΑ, αλλά θεωρείται ότι προστίθεται στις Ηνωμένες Πολιτείες και γίνεται η 51η πολιτεία. Συνήθως είναι ένα αστείο για τον … Καναδά …

Εκτός ΗΠΑ, ο όρος χρησιμοποιείται στον… Καναδά και άλλες χώρες, για να υποδείξουν την κακή επιρροή των Ηνωμένων Πολιτειών. Στην Ευρώπη και στην Αυστραλία, ιδιαίτερα, χρησιμοποιείται από αυτούς που θέλουν να καταδείξουν ότι ο η χώρα τους έχει υποταχθεί στο «American way of life» ή ακολουθεί μια εξωτερική πολιτική, στις αμερικανικές επιταγές. Αυτός, πάνω – κάτω, είναι ο ορισμός που δίνει η διαδικτυακή εγκυκλοπαίδεια Wikipedia, για τον όρο 51η Πολιτεία. Ευτυχώς ή δυστυχώς, εμείς στην Ελλάδα, δεν έχουμε ανάγκη να απευθυνθούμε στην συγκεκριμένη, καθώς είναι σίγουρο ότι τους επόμενους κιόλας μήνες, θα μάθουμε επακριβώς τι σημαίνει 51η Πολιτεία των ΗΠΑ, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Και σε πολιτικό επίπεδο, και σε πολιτιστικό και σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής. Τα πρώτα δείγματα ήλθαν τις πρώτες κιόλας ημέρες της νέας διακυβέρνησης, υπό τον αμερικανοτραφή και γεννημένο στις ΗΠΑ, Γιώργο Παπανδρέου.

Ομάδες συμφερόντων
Ας δούμε λοιπόν κάποιες καταστάσεις επιγραμματικά. Για τον γράφων, μία από τις σημαντικότερες εξελίξεις, είναι οι δέκτες των … μηνυμάτων του πρωθυπουργού. Στο παρελθόν, στην Γηραιά Ήπειρο, ζούσαμε έστω με την ψευδαίσθηση, ότι το πολιτικό παιχνίδι είχε ως σκοπό την έκφραση της άποψης και της γνώμης του λαού, ως συνόλου. Αντίθετα αυτή την στιγμή έχουμε μια ξεκάθαρη στροφή, του Γιωργάκη Παπανδρέου στα interest groups. Τα interest groups, που στην αμερικάνικη πολιτική κυριαρχούν, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ομάδες ψηφοφόρων. Ομάδες όμως, που δεν ενώνονται από ιδεολογικούς παράγοντες ή την συνειδησή τους. Πρόκειται για ομάδες, οι οποίες έχουν δημιουργηθεί με στόχο να προωθήσουν συγκεκριμένα συμφεροντά τους. Όχι πάντα οικονομικά. Και με βάση αυτά, αποφασίζουν αν θα στηρίξουν το ένα ή το άλλο κόμμα. Παραδείγμα, τρανταχτό στις τελευταίες εκλογές ήταν η εγκατάλειψη εκ μέρους των ακτιβιστών ομοφυλόφιλων του ΣΥΡΙΖΑ και η στηριξή τους στο ΠΑΣΟΚ. Διάφορες «ομπρέλλες» Μη κυβερνητικών Οργανώσεων, «δικτύων» και «πρωτοβουλιών» επίσης λειτουργούν με αυτόν τον τρόπο.

Στις ΗΠΑ, με τον περίεργο «θρησκευτικό χάρτη» τους, ακόμη και οι διάφορες «εκκλησίες» αποτελούν Interest groups. Γι' αυτούς, δεν έχει σημασία το τι πρεσβεύει το κάθε κόμμα. Δεν έχει σημασία η ολοκληρωμένη πολιτική άποψη του, όπως υποτίθεται ότι συνέβαινε μέχρι τώρα. Μοναδικός σκοπός είναι η «κατάκτηση» του δικού τους στόχου. Σας θυμίζει κάτι από την θεωρία του «μεσαίου χώρου»;

Αυτές οι «ομάδες συμφερόντων» είναι ξεκάθαρο ότι αποτελούν και την κύρια «στόχευση» του Πρωθυπουργού, όταν μιλάει για την ανάγκη «ευρύτερων κοινωνικών συμμαχιών». Γιατί, ως εκλεγμένος πρωθυπουργός του ελληνικού λαού, δεν χρειάζεται καμμία άλλη συμμαχία. Γιατί από όσο ξέρουμε, οι Έλληνες πολίτες, ψηφίζουν κατά συνείδηση. Οι «συμμαχίες» δεν μπορούν παρά να υπάρχουν μεταξύ δύο ή και περισσότερων «οργανωμένων καταστάσεων». Ο μέσος Έλληνας πολίτης, αυτός που υπομένει το βάρος του δημοσιονομικού χρέους, αυτός που φορολογείται, που αντιμετωπίζει το φάσμα της ανεργίας, δεν έκανε πρωθυπουργό τον κ. Παπανδρέου, για να έλθει σε διαβουλεύσεις με… συγκεκριμένες ομάδες. Ούτε με γκρούπες… «εθνικά μακεδόνων», ούτε με γκρούπες «ομοφυλόφιλων». Δεν μπορεί παρά να αντιπροσωπεύει το σύνολο του ελληνικού λαού.

Ακόμη όμως και στην πολιτική ορολογία του κ. Γιώργου Παπανδρέου, κυριαρχεί πλήρως η αμερικανοποίηση. Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη και λοιποί νεολογισμοί προσπαθούν να εμφυσήσουν αυτού του είδους το πνεύμα, και στον Έλληνα πολίτη.
Στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής τα πράγματα είναι απλά. Θα ακολουθήσουμε πλήρως ό,τι προέρχεται από την Ουάσιγκτον. Ίσως έτσι μας δανείσουν και με λίγο χαμηλότερο επιτόκιο, αφού αυτά τα κανονίζει άλλη μια… ομάδα συμφερόντων στις ΗΠΑ.
Δημήτρης Παπαγεωργίου στον ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΚΟΣΜΟ

http://apneagr.blogspot.com/

«Η γλώσσα δεν είναι αθώα», υπογράμμιζε ο Ρολάν Μπαρτ.
Σηματοδοτεί αξίες και νοήματα.
Το ίδιο και τα πρόσωπα, τα πολιτικά «πορτρέτα»: σηματοδοτούν πολλά και ενδιαφέροντα.

Ο νέος Πρωθυπουργός έδωσε… αμέσως το στίγμα της πολιτικής του. Εξάλλου ουδέποτε το είχε αποκρύψει. Πάνω σε αυτό δεν μπορεί κανείς να του καταλογίσει «δόλο».
Κάποιες πρώτες επισημάνσεις του «στίγματος»:
α). Καταργεί, με τις πρώτες πράξεις του, κάθε έννοια που σηματοδοτεί το «εθνικό». Στο υπουργείο «εθνικής οικονομίας» φεύγει λέξη «εθνικής»!!!

Σημειολογικά λέει πολλά αυτή η κατάργηση…
β). Το Υπουργείο «Μακεδονίας- Θράκης», όπως και αυτό του «Αιγαίου», συσταθέντα από τον πατέρα του Ανδρέα, για εθνικούς συμβολισμούς, καταργούνται ως «εθνικοί» συμβολισμοί.

Η πράξη της κατάργησης αυτών των εθνικών συμβολισμών, ιδιαίτερα σήμερα, σηματοδοτεί πολλά.

Σηματοδοτεί την εκτέλεση των αμερικανικών «εντολών», την απάλειψη της «γλώσσας» που ενοχλεί (Τούρκους και Σκοπιανούς) και την «προσαρμογή» στα «νέα δεδομένα» που σχεδιάζονται για τα Βαλκάνια και την Ελλάδα.

Με απλά λόγια: οι έννοιες: «Μακεδονία», «Θράκη» και «Αιγαίο», αποστειρώνονται από τους εθνικούς συμβολισμούς που εσωκλείουν: Εξατμίζεται από αυτές κάθε εθνικό και ιστορικό περιεχόμενο, μένουν σκέτες γεωγραφικές ετικέτες…

γ). Η ταύτιση του υπουργείου Πολιτισμού με αυτό του Τουρισμού σηματοδοτεί την αγοραία, «τουριστική» αντίληψη για τον Πολιτισμό.

Ο Πολιτισμός αντικρίζεται, όχι ως ιστορική οντότητα, πολιτισμικές αξίες και Δημιουργία, αλλά σαν αγοραίο τουριστικό, «πολυπολιτισμικό» εμπόρευμα, σαν διαφημιστική, χολιγουντιανή μακέτα.
Γι’ αυτό «στολίζεται» με τη «μακέτα» της Γκερέκου!!!
Ήμαρτον…

δ). Υπουργείου Παιδείας.
Εδώ μάλλον το «θρησκευμάτων» καταργείται!!!
Σημαντική σηματοδότηση…
Υπουργός: Η διαβόητη για τη «λατρεία» της στην πολυπολιτισμική «παιδεία» και στην αγγλική γλώσσα.

Εδώ τα σχόλια περιττεύουν…
ε). Υπουργείο «Προστασίας του Πολίτη»!!!
Θα ήταν ακριβέστερη η έννοια: «Παρακολούθησης και ελέγχου των πολιτών»!!!
Η ονομασία του παλιού υπουργείου άλλαξε προς τα αμερικανικά πρότυπα και τις «νέες ιδέες», περί «πολιτών» και συνένωσε όλους τους κοινωνικούς τομείς αστυνόμευσης και ελέγχου.
Υπουργός: ο πλέον «κατάλληλος» άνθρωπος, ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης!!!
Ο αμερικανικότερος των Αμερικανών. Τόσο που χλευάζει τον αντιαμεριανισμό των Ελλήνων, σαν χόμπι…

Και εδώ περιττεύουν τα επιπλέον σχόλια…
Το πρώτο «στίγμα» του Γιωργάκη είναι σαφέστατο, αλλά και εφιαλτικό…
από resaltomag

http://apneagr.blogspot.com/

Πράσινη σαλάτα συγχωνεύσεων τα Υπουργεία! Χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα! Κύριε των Δυνάμεων, μεθ’ ημών άραγε είσαι;
Έψαχνα στη λίστα να βρω το Υπουργείο Μακεδονίας Θράκης, αλλά εις μάτην! Ήταν άφαντο, ίσως επειδή προκαλούσε κάποιους… Έψαξα και για το Υπουργείο Αιγαίου, κι αυτό είχε εξαφανιστεί από προσώπου Ελλάδας, ως αμελητέα, φαίνεται, ποσότης. Πάω πιο κάτω και αναρωτιέμαι, τι έγινε βρε παιδιά το Υπουργείο Δημοσίων Έργων; Μπας και το είδε κανείς; Κάπου θα το έχουν χώσει με άλλο όνομα, σκέφτηκα, κι άρχισα να ξύνω το κεφάλι μου μπας και κατεβάσω καμιά ιδέα. Λέτε να το έχωσαν σ’ εκείνο που λένε "Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων"; Θα δείξει, θα δείξει… Και το Υπουργείο Ναυτιλίας; Πού βόσκει αυτό βρε πατριώτες; Για ψάξτε κι εσείς μήπως το βρείτε. Α, ναι, το εντόπισα στο "Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας".

Βρε τι μας βρήκε πριν… προλάβουμε να πούμε Δόξα τω Θεώ! Λέτε γι’ αυτό να χώσανε στο Παιδείας και το “Δια Βίου Μάθησης”; Για να γηράσκουμε αεί διδασκόμενοι περί του παραλογισμού που μας δέρνει; Μήπως ξέρει κανείς τι ακριβώς θα περιλαμβάνει αυτό το τμήμα του Υπουργείου Παιδείας; Εγώ, τη λέω την αμαρτία μου, δεν κατάλαβα!!! Α, τώρα τόπιασα: θα περιλαμβάνει τους αιώνιους φοιτητές που δια βίου μαθαίνουν. Που μπαίνουν αλλά ποτέ δε βγαίνουν διότι πού θα βρουν τέτοιο χαβαλέ; Όλα τελικά εξηγούνται. Χρειαζόταν ξεχωριστό υφυπουργείο για δαύτους.

Και το άλλο που αναρωτιέμαι είναι τι θα γίνουν τα κτίρια, ο εξοπλισμός, οι υπάλληλοι, οι γραμματείς και οι φαρισαίοι των Υπουργείων που καταργήθηκαν; Δηλαδή θα απολύσει προσωπικό ο Γιώργος και θα τους στείλει στο ταμείο ανεργίας; Μ’ άλλα λόγια, θα κλάψουνε άραγε μανούλες; Πω, πω, έχει θολώσει το μυαλό μου. Σας ομολογώ δε μπορώ να συλλάβω τόσο "προοδευτικά" πράγματα. Κι αν δεν απολύσει κανέναν τι σόι εξοικονόμηση θα κάνει από τις συγχωνεύσεις;

Βρε σεις, λέτε αυτό να έφταιγε που δε βλέπαμε χαΐρι και προκοπή; Πάντως, σας εξομολογούμαι ότι η όλη εικόνα δείχνει τρικυμία εν κρανίω των εμπνευστών της αποδιοργάνωσης των Υπουργείων. Ίσως έπαιζαν την τυφλόμυγα όταν σχεδίαζαν τις απορρυθμίσεις. Καλά, προβλέπω να γίνει ο χαμός μέχρι να βρουν το μπούσουλα, αν βέβαια τον βρουν ποτέ… Μιλάμε για προοδευτικότητα, όχι αστεία! Και σκασμός σε όποιον δεν αρέσει, διότι θα σας κολλήσω τη ρετσινιά του συντηρητικού, μ’ ακούτε;

Συγνώμη που βγήκα λίγο από το θέμα. Λοιπόν, τι λέγαμε; Α, ναι, για τη “Δια Βίου Μάθηση” που χρειάζεται ο Ελληνικός λαός για να ξυπνήσει καμιά φορά. Τελικά μπορεί να μας ωφελήσει. Πού ξέρεις; Το άλλο που με διασκέδασε ήταν η αλλαγή της ονομασίας του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης σε Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Μεγάααλη κενοτομία, όχι καινοτομία, βρε! Βλέπετε, εκείνο το Δημόσιας Τάξης ακουγόταν φασιστικό, κι έπρεπε να φύγει από τη μέση. Ενώ, όσο νάναι, το Προστασίας του Πολίτη είναι πιο τρυφερό, πιο προοδευτικό! Νομίζω;

Βέβαια μπερδεύτηκα λίγο, διότι σκέφτηκα ότι και ο κουκουλοφόρος είναι πολίτης και χρειάζεται προστασία. Και ο γκαζάκιας είναι πολίτης και χρειάζεται προστασία. Και ο ληστεύων τράπεζα, πολίτης είναι κι αυτός και επομένως χρειάζεται προστασία. Άρα από ποιους θα μας προστατεύει το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη; Όλοι πολίτες είμαστε και άρα όλοι προστατευόμενοι. Μάλλον από τους εξωγήινους θα μας προστατεύει, είπα μέσα μου, διότι εμείς εδώ είμαστε όλοι καλά παιδιά! Όμως σταμάτησα τις μεμψιμοιρίες κι έδιωξα τις καχυποψίες για να μην αμαρτήσω απέναντι στην πλειοψηφία του λαού που μόλις επέλεξε πανηγυρικά το Γιώργο ως σωτήρα του. Ο λαός ξέρει τι κάνει. Πάντα ήξερε, δηλαδή το μάθαινε εκ των υστέρων. Ήθελε τους κυβερνήτες του αυτοδύναμους ώστε να μπορούν να τον κουμαντάρουν καλύτερα.

Μάλιστα, ένας ενθουσιώδης οπαδός του ΠΑΣΟΚ, σφόδρα ερωτευμένος με το Γιώργο, με παρακάλεσε να του αφιερώσω το τραγουδάκι «Δεν καταλαβαίνω τίποτα». Φαντάζομαι πολλοί οπαδοί θα νιώθουν την ίδια ανάγκη να του το αφιερώσουν, γι’ αυτό αναρτώ εδώ το σχετικό βίντεο. Σας είχα, πάντως, προειδοποιήσει ότι από Δευτέρα θα τελείωναν τα όνειρα και θ’ άρχιζαν οι εφιάλτες.
Ας με διαβάζατε.

http://apneagr.blogspot.com/

Όταν ένας κρατούμενος δραπετεύει δύο φορές με τη βοήθεια ελικοπτέρου από τη φυλακή, τότε η κλοπή ενός κινητήρα Super Puma του στρατού αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Αν ένας Παλαιοκώστας χρειαζότανε ένα απλό ελικόπτερο για την απόδρασή του, ποιος μπορεί να χρειάζεται το Super Puma; Πάντως, οι αφιλότιμοι, πρέπει να μας στείλουν μία επιστολή να μας εξηγήσουν πώς κατάφεραν να περάσουν κάτι τόσο ογκώδες και βαρύ από την φυλασσόμενη πύλη του στρατοπέδου…

Αν ήταν Πρωταπριλιά θα… λέγατε ότι σας κάνουμε ένα άνοστο αστείο. Το ημερολόγιο, όμως, δείχνει μήνα Οκτώβριο, προερχόμαστε από μία σκληρή (τρόπος του λέγειν) εκλογική αναμέτρηση και σε κάθε περίπτωση δεν είναι μέρες για ανέκδοτα. Κάποιοι, λοιπόν, τα κατάφεραν και σήκωσαν μέσα από στρατόπεδο ένα κινητήρα Super Puma αξίας 1,6 εκατ. ευρώ.

Όπως διαβάζουμε στον ειδικό Τύπο (Defencenet.gr), ο κινητήρας έχει μήκος 2,11 μέτρα, πλάτος 0,5 μ., ύψος 0,67 μ. και ζυγίζει 247 κιλά. Ίσως θα ήταν εντέλει πιο εύκολο να κλέψουν ολόκληρο το Super Puma και να πετάξουν με αυτό μακριά, από το να κουβαλήσουν τον κινητήρα.

Πριν μερικά χρόνια διαβάζαμε με έκπληξη πόσο εύκολα μπορούσε κανείς να κλέψει, στις ημέρες της μεγάλης παρακμής του «κόκκινου στρατού», τανκς, αεροπλάνα και πλοία από το οπλοστάσιο της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Τώρα ξέρουμε πώς θα σκεφτούν όσοι διαβάσουν στο εξωτερικό την είδηση. Κάπως έτσι, δηλαδή: «Μήπως πουλιέται κανένα αντιτορπιλικό, να το μετατρέψουμε σε σκάφος αναψυχής»;

Δεν ξέρουμε αν υπάρχει άλλος… πάτος για να ξύσουμε. Κατά πάσα πιθανότητα, όχι! Ίσως τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας βρουν σε αυτή την είδηση μία απάντηση γιατί το κόμμα τους καταποντίστηκε στις εκλογές. Για να είμαστε πιο ακριβείς, ύστερα από 5,5 χρόνια «νέας διακυβέρνησης» και σε μία χώρα που είναι πλέον αποδεδειγμένα σε διάλυση, θα πρέπει να είναι και ευτυχείς με το αποτέλεσμα που πέτυχαν.
Θα μπορούσαν τα πράγματα να είναι κατά πολύ χειρότερα…
Θανάσης Μαυρίδης στο capital

http://apneagr.blogspot.com/

Γιατί υπάρχουν πολίτες που εκστασιάζονται για έναν πολιτικό; Τι είναι αυτό που κάνει έναν λαό να κόβει και το χέρι του για έναν ξένο; Αυτό που κάνουν οι ψηφοφόροι όταν νικάει το κόμμα τους είναι πολύ περίεργο. Γιατί χαίρονται; Γιατί χορεύουν και γλεντούν λες κι είναι στο γάμο της ξαδέρφης; Τι είναι αυτό που τους κάνει να ξεχνούν τα σημαντικότατα προβλήματα τους και το άμεσο αύριο; Έχουν αναρωτηθεί πότε ήταν η τελευταία φορά που δεν πήγαν για δουλειά το πρωί επειδή ήταν ευτυχισμένοι για τον εαυτό τους;

Έχω χρόνια που δεν… παρακολουθώ πολιτικούς και ειδικά κόμματα γιατί από την στιγμή που δεν υπάρχει ιδεολογικό εφικτό υπόβαθρο δεν βλέπω τον λόγο να υπάρχουν κόμματα. Αυτό που παρακολουθώ στις εκλογικές φιέστες είναι ο κόσμος. Τρελαίνομαι όταν οι κάμερες πηγαίνουν επάνω στα πρόσωπα που είναι ακίνητα λες και παρακολουθούν Κουροσάβα. Αμίλητοι να ακούνε αυτά που χρειάζονται μεταφραστή για να κατανοήσεις. Στην επικοινωνιακή σιωπή του λόγου του πολιτικού, ξαφνικά και συγχρονισμένα αρχίζουν οι ιαχές και οι καραμούζες. Η σιωπή κάποιες φορές σταματάει σε άσχετη λέξη, διότι ο πολιτικός δεν είναι και Λυσίας. Π.χ στην λέξη:«εγώ». Τι μπορείς να χειροκροτήσεις στην λέξη «εγώ»; Και όμως οι οπαδοί λες και βρίσκονται σε συναυλία των Iron Maiden χτυπιούνται και χοροπηδάνε. Πετάνε τα μωρά τους στον αέρα μόνο για ένα «εγώ». Φαντάσου τι θα γινόταν αν έκανε το λάθος και έλεγε «εμείς». Τέτοια λάθη όμως δεν γίνονται ούτε από ανόητους.

Μετά έρχεται η στιγμή που ο πολιτικός κατεβαίνει από το πατάρι (τώρα έγινε pontium) και μπαίνει μέσα στο πλήθος. Οι θαυμαστές των Beatles μπροστά τους δεν πιάνουν μία. Γρονθοκοπούνται στην κυριολεξία για να ακουμπήσουν τον «εγώ». Μάλιστα στην τελευταία φιέστα ο «εγώ» παραλίγο να ποδοπατηθεί από το πλήθος. Μάρτυρας η κάμερα. (Ελπίζω να μην το μοντάρουν για να ξαναδώ το επεισόδιο).

Όταν φεύγει ο «εγώ» και μένουν οι οπαδοί στα εκλογικά κέντρα αρχίζουν να χορεύουν. Ο πρώτος χορός είναι ο καλαματιανός και αμέσως ο επόμενος τσάμικος. Η σημαία του κόμματος στο ένα χέρι και το άλλο χέρι να κρατά αυτόν που πριν λίγο είχε γρονθοκοπήσει για να ακουμπήσει τον «εγώ». Ψάχνουν τις κάμερες να «τους τραβήξει» και παίρνουν εκείνο το ύφος του «καβάλα παν στην εκκλησιά καβάλα προσκυνάνε». Στο μισάωρο το γυρίζουν σε ένα εξευτελιστικό ποπ ελληνικό κομμάτι και «σηκώνουν τα χέρια ψηλά για να φθάσουν» δεν ξέρω τι.

Εκεί σταματάει δυστυχώς η λήψη και χάνω πολύ ενδιαφέροντα κομμάτια των νεοελλήνων οπαδών. Θα’ θελα μία κάμερα σε χώρους εργασίας την επόμενη ημέρα. Ειδικά σε δημόσια υπηρεσία όταν οι οπαδοί του «εγώ» ανταμώνουν τους οπαδούς «πρώην εγώ». Την έπαρση στο βλέμμα και τα τσιτάτα: «σας σκίσαμε», «σας φάγαμε», «τώρα θα δείτε πόσα απίδια παίρνει ο σάκος». Αυτά μόνο τα έχω ακούσει αλλά δεν τα έχω σε dvd όπως όλα τα προηγούμενα.

Χρήσιμη η τεχνολογία αυτές τις ημέρες. Μου αποδεικνύει κάθε φορά να μην αμφιβάλω για τα αυταπόδεικτα, ότι δηλαδή ο Δαρβίνος κάπου έκανε λάθος. Ο εγκέφαλος πραγματικά μεγάλωσε ποσοτικά αλλά κατά την εξελεγκτική πορεία μειώθηκε ποιοτικά.
γράφει ένας απλός άνθρωπος

http://apneagr.blogspot.com/