Πως 50 άνθρωποι πέταξαν έξω απ’ την χώρα μια διεφθαρμένη κυβέρνηση και άλλαξαν τη Ζωή τους!…

Από την Λειψία του ’89 στην Ελλάδα του ’10.

Τους τελευταίους δραματικούς μήνες έχω διαβάσει έναν μεγάλο αριθμό άρθρων για την διαφθορά του μεταπολιτευτικού συστήματος της Ελλάδας και την απίστευτη ευκολία με την οποία το πολιτικό αυτό σύστημα κατεδάφισε και ξεπούλησε την χώρα μέσα σε λίγους μήνες.

Έχω την αίσθηση ότι όλοι γνωρίζουμε τα ίδια πράγματα και είμαστε κοινωνοί των ίδιων γεγονότων και της ίδιας πραγματικότητας.
Έχω την αίσθηση ότι όλοι γνωρίζουμε, αλλά ΔΕΝ γνωρίζουμε ότι και οι άλλοι γνωρίζουν!… Για αυτό είναι η στιγμή να μιλήσουμε για αυτό το ζήτημα, “μεταξύ” μας, 11 εκατομμύρια συμπολίτες (παρά κάτι ) που θέλουμε την Ελλάδα μας πίσω!

Και να μοιραστούμε την τεχνογνωσία που μπορεί να μας απαλλάξει σε ελάχιστο χρόνο από την κατοχή των δυνάμεων του Μνημονίου και των αμερικανο-ευρωπαίων σταθμαρχών που παίζουν τον ρόλο της κυβέρνησης.

Το κείμενο που ακολουθεί* αποτελεί το 1ο μέρος αυτής της τεχνογνωσίας.
Το 2ο ακολουθεί σε λίγες μέρες…

*Αποδίδω τα εύσημα στον μεγάλο αμερικανό καθηγητή Clay Shirky, του οποίου μετέφρασα και παραθέτω αυτούσιο το παρακάτω 7ο κεφάλαιο του τελευταίου του βιβλίου Here Comes Everybody. Αποτελεί Βίβλο για τις δυνατότητες της κοινωνίας των πολιτών και της ισχύος των σύγχρονων εργαλείων κοινωνικής δικτύωσης που είναι διαθέσιμα, προσπελάσιμα και δωρεάν σε όλους μας.

“Here Comes Everybody
Κεφάλαιο 7

ΟΛΟΕΝΑ ΚΑΙ ΠΙΟ ΓΡΗΓΟΡΑ

Καθώς όλο και περισσότεροι άνθρωποι υιοθετούν απλά εργαλεία κοινωνικής δικτύωσης, και καθώς αυτά τα εργαλεία επιτρέπουν όλο και ταχύτερη επικοινωνία, η ταχύτητα δράσης της ομάδας επίσης αυξάνεται, και καθώς το “περισσότερο” κάνει διαφορά, και το “ταχύτερο” κάνει διαφορά.

Η συλλογική δράση είναι διαφορετική από την ατομική δράση, και οι δυο δύσκολες στο να ξεκινήσουν, αφού ξεκινήσουν, είναι δύσκολες να σταματήσουν. Όπως το θέτει ο δικαστής Richard Posner, “Οι συνωμοσίες τιμωρούνται με ξεχωριστό τρόπο από τις ατομικές εγκληματικές ενέργειες, συχνά με την ίδια αυστηρότητα ακόμα και αν η συνωμοσία αποτύχει να επιτελέσει τον σκοπό της, γιατί μια ομάδα που επιδιώκει κάποιο παράνομο σκοπό είναι πιο επικίνδυνη από ένα άτομο που επιδιώκει τον ίδιο παράνομο σκοπό”. Αυτό είναι αλήθεια όχι μόνο σε σχέση με τις εγκληματικές προθέσεις. Οι ομάδες είναι σε θέση να ασκούν ένα διαφορετικό είδος δύναμης από ότι τα άτομα και όταν αυτή η δύναμη στρέφεται εναντίον ενός υφιστάμενου θεσμού, οι ομάδες δημιουργούν ένα διαφορετικό είδος απειλής.

Για να καταλάβετε τη διαφορά, μελετήστε τα γεγονότα του 1989 στην πόλη της Λειψίας της Ανατολικής Γερμανίας. Στις αρχές εκείνου του έτους μια χούφτα κατοίκων της Λειψίας ξεκίνησε διαμαρτυρίες κατά της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας (ΛΔΓ), τοποθετώντας συχνά αυτές τις διαμαρτυρίες στη διάρκεια κάποιας υπάρχουσας εκδήλωσης (ενός μουσικού φεστιβάλ στο δρόμο, ενός πανηγυριού), που προσέφερε έναν τρόπο συνάθροισης μιας μάζας ανθρώπων χωρίς να προκαλέσει υποψίες. Στην αρχή οι διαμαρτυρίες ήταν μικρές – τον Ιανουάριο πεντακόσια άτομα συγκεντρώθηκαν και η κυβέρνηση συνέλαβε τα πενήντα. Αυτό ωστόσο δεν αποθάρρυνε τους διαδηλωτές. Όπως προχωρούσε η χρονιά, οι διαμαρτυρίες γίνονταν πιο τακτικές, λαμβάνοντας χώρα κάθε Δευτέρα. Καθώς η μια διαμαρτυρία διαδεχόταν την άλλη, περισσότεροι παρευρισκόμενοι συνειδητοποιούσαν ότι η κυβέρνηση δεν έκανε τίποτα να τους σταματήσει. Ως εκ τούτου, κάθε επόμενη Δευτέρα νέοι συμμετέχοντες προσχωρούσαν, κάτι το οποίο με τη σειρά του ενθάρρυνε ακόμη περισσότερους πολίτες.

Στην αρχή οι πορείες ήταν πολύ μικρές για να τις σταματήσει η κυβέρνηση χωρίς να φανεί υστερική και κάθε βδομάδα μεγάλωναν λιγάκι. Από την οπτική γωνία της κυβέρνησης, μια μικρή πορεία παραήταν μικρή για να παταχθεί και την επόμενη εβδομάδα μία ελαφρώς μεγαλύτερη διαδήλωση ήταν επίσης πολύ μικρή για να παταχθεί. Μόλις τον Σεπτέμβριο o Erich Honecker έδωσε την εντολή στις τοπικές αρχές να «καταπνίξουν αυτές τις εχθρικές δραστηριότητες εν τη γενέσει τους» και «να μην τους αφήσουν έδαφος μαζικότητας”. Ήταν πλέον πολύ αργά, οι διαμαρτυρίες είχαν προ πολλού μετατραπεί από μπουμπούκι σε πλήρες άνθος. Αυτό που ο Honecker δεν θα μπορούσε να γνωρίζει ήταν ότι η «βάση της μαζικότητας» δεν μετριόταν από τον αριθμό των συμμετεχόντων αλλά από τον αριθμό των ανθρώπων που κατανοούσαν ότι η διαμαρτυρία δεν τιμωρείτο. Η ιστορικός Susanne Lohmann αποκαλεί τις διαμαρτυρίες της Λειψίας έναν “καταρράκτη πληροφοριών”. Κάθε ένας από τους πολίτες της Λειψίας είχε ένα εσωτερικό κατώφλι πέρα από στο οποίο θα μπορούσε να προσχωρήσει σε μια διαμαρτυρία. Κάθε βδομάδα που η πορεία γινόταν χωρίς καταστολή ήταν επιπλέον απόδειξη ότι οι πορείες προσέφεραν διέξοδο στη δυσαρέσκεια τους, κάθε μια επιτυχημένη πορεία μείωνε τον φόβο που αισθανόταν ένα επιπλέον μέρος του πληθυσμού.

Οι στρατιωτικοί μιλούν συχνά για την έννοια της “αμοιβαίας συνειδητοποίησης”, που είναι η ικανότητα πολλών διαφορετικών ατόμων και ομάδων να αντιλαμβάνονται μια κατάσταση και να καταλαβαίνουν ποιος άλλος έχει την ίδια αντίληψη. Αν βλέπω μια φωτιά να ξεσπάει και βλέπω ότι και εσύ τη βλέπεις, μπορούμε πιο εύκολα να συντονίσουμε τις ενέργειές μας (εσύ τηλεφωνείς στο 199, εγώ αρπάζω τον πυροσβεστήρα), από ότι αν έχω να επιστήσω την προσοχή σου στη φωτιά. Η αμοιβαία αντίληψη επιτρέπει στις κατά τα άλλα ασυντόνιστες ομάδες να αρχίσουν να συνεργάζονται πιο γρήγορα και αποτελεσματικά

Αυτό το είδος της κοινωνικής συνείδησης έχει τρία επίπεδα: όταν “όλοι γνωρίζουν” κάτι, όταν “όλοι γνωρίζουν, ότι όλοι γνωρίζουν”, και όταν “όλοι γνωρίζουν, ότι όλοι γνωρίζουν, ότι όλοι γνωρίζουν”. Πολλοί άνθρωποι στη ΛΔΓ είχαν διαπιστώσει προσωπικά ότι η κυβέρνηση τους ήταν διεφθαρμένη και ότι η ζωή κάτω από αυτή την κυβέρνηση ήταν κακή. Αυτή είναι η συνθήκη του “όλοι γνωρίζουν”. Με την πάροδο του χρόνου πολλά από αυτά τα ίδια άτομα διαπίστωσαν ότι οι περισσότεροι από τους φίλους, τους γείτονες και τους συνεργάτες τους το γνώριζαν επίσης – “όλοι γνωρίζουμε, ότι όλοι γνωρίζουμε”. Στο σημείο αυτό το γενικό συναίσθημα ήταν πια πολύ διαδεδομένο, αλλά επειδή κανείς δεν μιλούσε για αυτό που όλοι γνώριζαν, το κράτος ποτέ δεν χρειάστηκε να απαντήσει με οποιονδήποτε επίσημο τρόπο.

Στο τέλος, οι άνθρωποι στη Λειψία μπορούσαν να βλέπουν τους άλλους να ενεργούν με βάση τη γνώση ότι η ΛΔΓ ήταν σάπια – “όλοι γνωρίζουν, ότι όλοι γνωρίζουν, ότι όλοι γνωρίζουν”. Αυτή η συλλογική συνειδητοποίηση είναι το αναγκαίο βήμα για πραγματική δημόσια (συλλογική) δράση – όταν οι άνθρωποι στους δρόμους της Λειψίας γνώριζαν το ίδιο πράγμα όπως και οι άνθρωποι που παρακολουθούσαν από τα παράθυρά τους.

Wir sind das Volk! “Εμείς είμαστε ο Λαός!”

Μέχρι τον Σεπτέμβρη του 1989 αυτή η πληροφορία είχε διαχυθεί από μια μικρή ομάδα σε μια μεγάλη και οι πορείες είχαν αυξηθεί κατά δεκάδες χιλιάδων ανθρώπων. Τον Οκτώβριο ο αριθμός τους αυξήθηκε σε περισσότερους από εκατό χιλιάδες. Την πρώτη Δευτέρα του Νοεμβρίου 400.000 άνθρωποι κατέβηκαν στους δρόμους της Λειψίας. Μόλις η κυβέρνηση συνειδητοποίησε ότι η μπλόφα της είχε
ξεσκεπαστεί, κανείς από τον στρατό δεν ήταν πρόθυμος να στραφεί εναντίον τέτοιου αριθμού πολιτών. Και χωρίς μια αξιόπιστη απειλή θανάσιμης βίας για να στηριχθεί, η κυβέρνηση της Ανατολικής Γερμανίας απλά κατέρρευσε.

Την επομένη αυτής της πρώτης διαμαρτυρίας του Νοεμβρίου, ολόκληρη η κυβέρνηση της Ανατολής Γερμανίας παραιτήθηκε. Δύο ημέρες αργότερα, ξεκίνησε η διάλυση του τείχους του Βερολίνου. Η ΛΔΓ είχε εκλείψει.

Το δίδαγμα μετά τη Λειψία για τους διαδηλωτές, είναι ότι πρέπει να διαμαρτύρονται με τρόπους με τους οποίους το κράτος δεν είναι πιθανό να εμπλακεί, και να διανέμουν ευρύτατα τεκμηρίωση (πειστήρια) των ενεργειών τους. Αν το κράτος δεν αντιδράσει, η τεκμηρίωση χρησιμεύει ως απόδειξη ότι η διαμαρτυρία είναι ασφαλής. Αν το κράτος αντιδράσει, τότε η τεκμηρίωση της καταστολής μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να δημιουργήσει διεθνή κατακραυγή. Το μάθημα για τα καταπιεστικά καθεστώτα ήταν το αντίθετο: μην αφήνετε καμία τεκμηρίωση να βγει προς τα έξω. Αυτά τα δύο μαθήματα δημιουργούν ένα παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι μεταξύ διαδηλωτών και θεσμών υπό διαδήλωση, το οποίο συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Όπως και σε οτιδήποτε αφορά συντονισμένη δράση, τα εργαλεία κοινωνικής δικτύωσης έχουν αλλάξει την ισορροπία δυνάμεων σε αυτό το παιχνίδι.”

Παρακαλώ όσους φίλους θέλουν να βοηθήσουν τους συνανθρώπους μας να γνωρίσουν ότι όλοι γνωρίζουμε, ότι όλοι γνωρίζουμε, ας διαδώσουν ή αναπαράγουν το άρθρο…

Και ακόμα τους παρακαλώ να αναπτύξουν στα σχόλια παρακάτω τις εκτιμήσεις, προεκτάσεις και συσχετισμούς τους με τις σημερινές πραγματικές συνθήκες στην Ελλάδα.

Τα σχόλια σας…
από τον Φώτη Π. Μπόμπολα

H παραθεριστική οικοπεδοποίηση στην Αντίπαρο καλά κρατεί

Ο τεμαχισμός σε τουριστικά οικόπεδα του παράκτιου τοπίου στην περιοχή του Αγίου Γεωργίου στη νότια Αντίπαρο, σοκάρει το βλέμμα. Στην αεροφωτογραφία διαφαίνεται από το κέντρο ο βασικός δρόμος που συνδέει τον οικισμό με την Αντίπαρο, ο οποίος καταλήγει σε λόφο με ακόμη πιο πυκνή οικοπεδοποίηση. Στο αριστερό τμήμα η ομώνυμη παραλία, αλλά στην φωτό αριστερά του 1999, δεν φαίνεται η νησίδα Δεσποτικό, αναπόσπαστο στοιχείο του τοπίου (βλ. Εικόνες 1 και 2).

Στη νοτιοδυτική πλευρά της Αντιπάρου Κυκλάδων, σε μια έκταση περίπου 1.500-1.800 στρεμμάτων, έχει αναπτυχθεί από το 1975 ο παραθεριστικός οικισμός του Αγίου Γεωργίου (Αϊ Γιώργης κατά τους ντόπιους), ο οποίος δημιουργήθηκε βάσει διατάξεων της νομοθεσίας περί συστάσεως Οικοδομικών Συνεταιρισμών (Ν. 602/1915 “Περί Συνεταιρισμών”). Μέχρι τη χάραξη των δρόμων και το “κόψιμο” των οικοπέδων, η περιοχή ήταν βοσκότοπος, χωρίς οδική σύνδεση με την πόλη της Αντιπάρου.

Η περιοχή αποτελούσε πάντοτε, από… την εποχή της πειρατείας, σημαντική τοποθεσία προσωρινού ελλιμενισμού και απόκρυψης σκαφών, γι’ αυτό και κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και της Κατοχής αποτέλεσε μυστική συμμαχική βάση και σημαντικό κρησφύγετο υποβρυχίων. Κατά την περίοδο της εθνικής αντίστασης η μυστική υποβρυχιακή βάση της Αντιπάρου στην περιοχή του Αϊ Γιώργη λειτούργησε ως βασικό σημείο ανεφοδιασμού και υποστήριξης αντάρτικων ομάδων και σαμποτέρ που μεταφέρονταν με καΐκια στην ηπειρωτική Ελλάδα.

Η περιοχή ήταν πλούσια και σε σιδηρομεταλλεύματα, και γι’ αυτό γίνονταν ευκαιριακές εξορύξεις. Μέχρι το 1955 είχε εγκατασταθεί στην περιοχή μια γαλλική εταιρεία (Χάντερ – Σκαρλής), η οποία εκμεταλλευόταν το μέταλλο και το εξήγαγε. Τη γαλλική εταιρεία διαδέχθηκε μια ελληνική, η οποία όμως χρεοκόπησε και τελικά τα μεταλλεία έκλεισαν το 1956, οπότε η περιοχή παρέμεινε βοσκότοπος με μικρές στάνες (βλ. Εικόνα 3).

Η μετατροπή του παράκτιου τοπίου σε οικόπεδα ακολουθεί την “τυπική” διαδικασία κερδοσκοπικής εκμετάλλευσης της γης με ασαφείς τίτλους ιδιοκτησίας, γνωστή και από άλλες αντίστοιχες περιπτώσεις στον ελληνικό χώρο (βλ. Εικόνα 4).

Πριν από τη δικτατορία, το 1965, ένας Έλλην πολίτης κατέθεσε έγγραφα αποδοχής κληρονομιάς για τη συγκεκριμένη έκταση στην Κοινότητα Αντιπάρου. Το 1973 γίνεται πώληση της έκτασης με αγοραστή τον Οικοδομικό Συνεταιρισμό Χρυσοχόων Αθηνών. Στα έγγραφα περιλαμβάνεται και περιγραφή, σύμφωνα με την οποία η μεγάλη αυτή ιδιοκτησία περιήλθε στην κατοχή του πωλητή μέσω διαδοχικών κληρονομιών από το 1856, από Έλληνα έμπορο από τη Ρωσία (!). Όμως, σημαντικό μέρος των εγγράφων που αφορούσαν την περιοχή καταστράφηκε από φωτιά που προκλήθηκε στα αρχεία της Κοινότητας Αντιπάρου το 1974 και σήμερα η νομιμοποίηση της ιδιοκτησίας βασίζεται στις πράξεις δημιουργίας του Οικοδομικού Συνεταιρισμού Χρυσοχόων και της αποδοχής του σχεδίου του Συνεταιρισμού.

Ο Οικοδομικός Συνεταιρισμός Χρυσοχόων–Αργυροχόων και Ωρολογοπωλών Αθηνών και Προαστείων Χ.Α.Ω. Συν. Π.Ε. συστάθηκε το 1965 και περιλαμβάνει δύο συνεχόμενα κτήματα που βρίσκονται στις θέσεις Άγιος Γεώργιος, “Σωρός”, “Πεταλίδι” και “Τράχηλος” παρά τη θέση “Κάμπος Αγίου Γεωργίου” συνολικής εκτάσεως 1.323 στρεμμάτων και 94 μέτρων. Ο συνεταιρισμός δεν είναι σίγουρο ότι δημιουργήθηκε για να πραγματοποιηθεί η σχετική αγοραπωλησία της συγκεκριμένης έκτασης. Τούτο είναι όμως πολύ πιθανό, δεδομένου ότι τα καλύτερα παραθαλάσσια οικόπεδα ανήκουν στα αρχικά μέλη του διοικητικού συμβουλίου.

Με Πράξη του Συμβουλίου Δημοσίων Έργων (υπ’ αριθμ. 811/ 11/09/1975) γίνεται δεκτό το Σχέδιο του οικισμού του Συνεταιρισμού στον Άγιο Γεώργιο Αντιπάρου. Ο οικισμός καταλαμβάνει περίπου 1.550 στρέμματα, στα οποία έχουν τεμαχιστεί περίπου 700 οικόπεδα που διανέμονται σε 5 ξεχωριστές συνοικίες. Περισσότερο από το μισό της έκτασης διατίθεται για περιοχές δημόσιας χρήσης (πράσινο, αθλητικές εγκαταστάσεις, λειτουργίες ψυχαγωγίας, ελεύθερη ζώνη θαλάσσης, δίκτυο οδών και πλατειών, εκκλησία κ.λπ.). Ήταν ένα “…φιλόδοξο σχέδιο για δημιουργία πρότυπου “νησιώτικου” οικισμού, πλήρως εναρμονισμένου προς το περιβάλλον και την αισθητική του τοπίου, και με οικοδομές οι οποίες θα επιδιωχθεί με οργανωμένη δόμηση να κρατηθούν αυστηρά εντός των πλαισίων του τοπικού αιγαιονησιωτικού τύπου” (βλ. Εικόνες 5 και 6).

Με το Προεδρικό Διάταγμα της 2ας Ιουνίου 1976 εγκρίνεται το ρυμοτομικό σχέδιο του Οικισμού “επί εκτάσεως του Οικοδομικού Συνεταιρισμού Χρυσοχόων, Αργυροχόων και Ωρολογοπωλών Αθηνών και Προαστίων Χ.Α.Ω. και τινών ιδιωτικών εκτάσεων εις θέσιν “Άγιος Γεώργιος κ.λπ.” της Κοινότητας Αντιπάρου Κυκλάδων και καθορισμού των όρων και περιορισμών δομήσεως των οικοπέδων αυτού”. Κατόπιν διαλύθηκε ο συνεταιρισμός των χρυσοχόων και η περιοχή εκχωρήθηκε στην Κοινότητα. Σύμφωνα με το Σχέδιο Πόλεως, οι χρήσεις γης στην περιοχή είναι οριοθετημένες, απαγορεύονται τα ξενοδοχεία, αλλά ο συντελεστής δόμησης είναι υψηλός (στο 1 στρέμμα χτίζεται οικοδομή 400 τ.μ.) και συνεχώς παραβιάζεται (βλ. Εικόνες 7 και 8).

Αφού έγινε δεκτό το σχέδιο του οικισμού και έγινε η χάραξη των πρώτων δρόμων (βλ. Εικόνα 9), ο Συνεταιρισμός με αίτημά του προς την Κοινότητα Αντιπάρου ζητά τη διαπλάτυνση και ασφαλτόστρωση του παλαιού χωματόδρομου από την Αντίπαρο, κάτι που υλοποιείται σε δυο χρόνια. Το 1976 ο πρόεδρος του Συνεταιρισμού παραιτείται του δικαιώματος απαιτήσεως αποζημιώσεως για τους κοινόχρηστους χώρους του οικισμού υπέρ της Κοινότητας Αντιπάρου ή του δημοσίου ή οποιοδήποτε τρίτου επί των εκτάσεων των καταλαμβανομένων υπό των οδών και πλατειών που ανήκουν στον οικισμό.

Αυτό που αντικρίζει σήμερα ο επισκέπτης είναι η ταχύτατη μετατροπή του τοπίου σε ένα πυκνό και κακής αισθητικής θέρετρο, τυπικό δείγμα της οικοπεδοποίησης και ανοικοδόμησης των τουριστικών ακτών. Τριώροφες κατοικίες που έχουν μετατραπεί σε ενοικιαζόμενα δωμάτια, και μεγάλα συγκροτήματα αντικαθιστούν τις “νησιώτικες” μονώροφες κατοικίες της αρχικής φιλοδοξίας του οικισμού των χρυσοχόων. Η αξιοποίηση των ασαφών πολεοδομικών διατάξεων, οι αλληλοεπικαλύψεις της νομοθεσίας, η παντελής έλλειψη ελέγχου από τις πολεοδομικές αρχές και η σιωπηρή συναίνεση των τοπικών αρχών, συγκροτούν το πλέγμα των κοινωνικών διαδικασιών παραγωγής του τοπίου, γνωστών σε όλα τα νησιά των Κυκλάδων.
Εύκολα μπορεί κανείς να φανταστεί πώς θα είναι η περιοχή σε δέκα χρόνια.

ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ
Αλιπράντη, Α. (1992) Μυστική συμμαχική βάση Αντιπάρου. Ιταλική Κατοχή 1941-1943. Αλιπράντη, Ν., Αλιπράντη, Χρ. (1968) Πάρος – Αντίπαρος ο ναός της Καταπολιανής – το σπήλαιο – ιστορικοί και αρχαιολογικοί τόποι και μνημεία, Αθήναι.

Οικοδομικός Συνεταιρισμός Χρυσοχόων – Αργυροχόων (1975) Επιστολή Οικοδομικού Συνεταιρισμού Χρυσοχόων-Αργυροχόων προς το Κοινοτικό Συμβούλιο Αντιπάρου, αρ. πρωτ. 404/ 22/10/1975.

Π. Δ. 2/6/1976 Περί εγκρίσεως ρυμοτομικού σχεδίου οικισμού επί εκτάσεως του Οικοδομικού Συνεταιρισμού Χρυσοχόων, Αργυροχόων και Ωρολογοπωλών Αθηνών και Προαστείων Χ.Α.Ω. και τινών ιδιωτικών εκτάσεων εις θέσιν “Άγιος Γεώργιος κλπ” της Κοινότητας Αντιπάρου Κυκλάδων και καθορισμού των όρων και περιορισμών δομήσεως των οικοπέδων αυτού.

Π. Δ. 16/11/1977 Περί τροποποιήσεως του από 2/61976 Π.Δ “Περί εγκρίσεως ρυμοτομικού σχεδίου οικισμού επί εκτάσεως του Οικοδομικού Συνεταιρισμού Χρυσοχόων, Αργυροχόων και Ωρολογοπωλών Αθηνών και Προαστείων Χ.Α.Ω. και τινών ιδιωτικών εκτάσεων εις θέσιν “Άγιος Γεώργιος κ.λπ.” της Κοινότητας Αντιπάρου Κυκλάδων και καθορισμού των όρων και περιορισμών δομήσεως των οικοπέδων αυτού”

Υπουργική Απόφαση Γ.27032/2228/ 01/12/1978 Περί κυρώσεως 16 τοπογραφικών φύλλων εφαρμογής του σχεδίου ρυμοτομίας οικισμού οικοδομικού Συνεταιρισμού Χρυσοχόων – Αργυροχόων και Ωρολογοπωλών Αθηνών, Πειραιώς και Προαστείων εις θέσιν Άγιος Γεώργιος Αντιπάρου.
από την Α.Φ.το διαβάσαμε στο antipariafwni