30 Οκτωβρίου 2009 at 5:21 μμ | In Uncategorized | Leave a Comment
Τώρα που γκρεμίσατε το σύστημα μπορείτε να είσαστε ήσυχοι. Δεν θα παράγει άλλους δειλούς όπως εσείς. Δεν ξέρω πού πάτε; Πού θέλετε να πάτε. Ξέρω όμως από πού έρχεστε. Ξέρω τι έθρεψε τη βία σας. Δεν είναι κανένα σύστημα. Δεν είναι οι μπάτσοι. Δεν είναι οι ρουφιάνοι. Είναι ο εαυτός σας. Βολεμένος στην άνεση της χαζοεπαναστατικής ρητορείας, που ζητά απλώς μια περιπέτεια για να δικαιώνεται. Αρνούμαι να σας κρίνω με όρους ιδεολογίας. Και σίγουρα επανάστασης. Μόνο με ψυχολογικούς. Και μπορώ να κατανοήσω μόνο, εκείνο το σκοτεινό έρεβος που υπάρχει μέσα σας.
Γιατί δεν γίνατε αυτό που ήθελε η μαμά, και πρέπει να πληρώσει η κοινωνία.
Τι σχέση έχετε με…
ιδεολογία; Μόνο μία. Είναι η κουβέρτα, ο μπερντές για να κρύβετε πόσο κακομαθημένοι είσαστε. Κομπλεξικοί, εκδικητικοί, δειλοί ξεκομμένοι από ό,τι παράγει η κοινωνία και ό,τι έχει ανάγκη για να αλλάξει. Αμφιβάλω αν έχετε κάνει ένα μεροκάματο στη ζωή σας. Αν πονέσατε ποτέ με τον πόνο της ανάγκης, και όχι του εγωισμού σας. Αν πεινάσατε. Αν καταλάβατε πως η ζωή γύρω, δεν είναι το reality της βεντέτας με τους μπάτσους. Αμφιβάλω αν σηκωθήκατε ποτέ 7 η ώρα το πρωί για να πάτε στη δουλειά σας.
Αμφιβάλω αν ξέρετε τι θέλετε. Αν είχατε στόχο, όραμα, αγάπη για κάτι. Δεν μισείτε τους μπάτσους. Δεν μισείτε τον 20 χρονο που πυροβολήσατε. Μισείτε τους πάντες γιατί όχι μόνο δεν σας μοιάζουν, αλλά είναι εκεί για να σας θυμίζουν πως αποτύχατε σε όλα. Πως είσαστε κοινοί ληστές, ποινικοί, εραστές της επανάστασης του αντιβιοτικού. Τρεις ημερησίως μετά το φαγητό. Όταν η γκόμενά σας έχει βγει με τις φίλες σας και εσείς πλήξετε. Επαναστάτες του play station. Μισείτε τον ίδιο σας τον εαυτό. Μισείτε και αγαπάτε με σφαίρες. Είσαστε τραγικοί…
Το κείμενο δεν είναι του taxalia. Είναι γνωστού προβεβλημένου δημοσιογράφου, του οποίου το όνομα, δεν βάζουμε, γιατί… όσο ακούγεται, τόσο γίνεται στόχος, από τους στόκους…
Και είναι απλά το καλύτερο που έχει γραφεί ποτέ και ερμηνεύει άριστα το φαινόμενο.
Να το διαβάσουν και να το μάθουν απ' έξω κι ανακατωτά οι δημοσιογράφοι των "8".
http://apneagr.blogspot.com/
28 Οκτωβρίου 2009 at 10:46 μμ | In Uncategorized | Leave a Comment
Διαχρονικά χρήσιμος για να κάνει τη …βρώμικη δουλειά ώστε οι άλλοι να βγαίνουν ανέπαφοι, είναι για το ΠΑΣΟΚ ο Θεόδωρος Πάγκαλος. Ένας άνθρωπος που θέλει να εμφανίζεται ως διανοούμενος εκ Παρισίων, αλλά εκστομίζει τα χειρότερα βρωμόλογα που μπορεί να φανταστεί κανείς εναντίον των πολιτικών αντιπάλων του. Αλλά όχι μόνο: το ίδιο κάνει και εναντίον όποιου πασόκου ξεστρατίζει έστω ελάχιστα για να εκφράσει τη διαφωνία του με την κομματική γραμμή. Με μεγάλη ευχαρίστηση ο Πάγκαλος έχει αναλάβει το ρόλο του διαχρονικού «bulldog» του καθεστώτος ΠΑΣΟΚ, εκμεταλλευόμενος ότι στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, οι εκάστοτε διαφωνούντες με αυτόν, αποφεύγουν να αναμετρηθούν μαζί του από λόγους αυτοσεβασμού αλλά και για να μην τους πιάσει στο στόμα του.
Έτσι και τώρα. Του
ανέθεσαν να πάρει πάνω του το…
σταμάτημα των Stage, την απόλυση δεκάδων χιλιάδων παιδιών από προγράμματα που το ΠΑΣΟΚ πρωτοέφερε και αξιοποίησε στο έπακρο για το κομματικό του συμφέρον. Προσέξατε άραγε την ηδονή με την οποία ο Πάγκαλος έλεγε ότι δεν θα πληρωθούν όσοι προσελήφθησαν μετά την προκήρυξη των εκλογών; Σαν να μιλούσε για τους χειρότερους εγκληματίες της ιστορίας…
Αλλά πώς να περιμένει ευαισθησία και όχι αναλγησία και χοντροπετσιά κάποιος από τον Πάγκαλο… Τρεις δεκαετίες βουλευτής, τόσες φορές υπουργός, μια ζωή στα σαλόνια της εξουσίας, μόνο οι νόμιμοι μισθοί τόσων χρόνων αθροίζονται σε εκατομμύρια ευρώ… Και ο ίδιος και τα παιδιά και τα εγγόνια του έχουν βολευτεί για πάντα… Γιατί να τον νοιάξει για τα απλά παιδιά του κοσμάκη;
Κλείνοντας, μια παράκληση προς τους ψηφοφόρους της Περιφέρειας Αττικής. Από μακράν και αναμφισβήτητο πρώτο, αυτή τη φορά τον βγάλατε καταϊδρωμένο τρίτο. Κάνατε το πρώτο βήμα. Σας παρακαλούμε, ολοκληρώστε το την επόμενη φορά. Για την Ελλάδα. Για να μην βρίσκεται επιτέλους στη Βουλή ο άνθρωπος που θεωρεί τους απλούς πολίτες σκουπίδια, που είπε να κατέβει η ελληνική σημαία από τα Ίμια και να πουν ότι την πήρε ο αέρας, που παρέδωσε τον Οτσαλάν στους Τούρκους, που έκανε τη Συμφωνία της Μαδρίτης αναγνωρίζοντας για πρώτη φορά στην ιστορία ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο… Τον άνθρωπο που έχει και σήμερα την ευθύνη συντονισμού του ΚΥΣΕΑ (Θεός φυλάξει!)…
από patriotikoslogos
http://apneagr.blogspot.com/
28 Οκτωβρίου 2009 at 10:28 μμ | In Uncategorized | Leave a Comment
Αγαπητέ «Υπάρχουμε… Συνυπάρχουμε». Με λένε Μπέσα. Γεννήθηκα στην Αλβανία. Από τριών χρονών ζω στην Ελλάδα. Σπουδάζω στη Φιλοσοφική Αθηνών. Πέρσι πήγα με το πρόγραμμα Εrasmus στη Στοκχόλμη. Οι συμφοιτητές μου ήταν από παντού. Όταν γνωρίσεις ανθρώπους που έρχονται από παντού, είναι αναπόφευκτο το ερώτημα «από πού είσαι;». Απαντούσα «από την Ελλάδα». Έτσι ένιωθα.
Έχω ζήσει τέσσερα χρόνια της ζωής μου στην…
Αλβανία και δεκαεπτά στην Ελλάδα. Σε όσους γνώριζα καλύτερα, τους εξηγούσα πως είμαι από την Ελλάδα αλλά έχω γεννηθεί στην Αλβανία. Μου έκανε εντύπωση ότι στη Στοκχόλμη δεν ένιωθα αυτό το δίλεπτο χτυποκάρδι που νιώθω όταν με ρωτούν «από πού είσαι;» στην Ελλάδα. Βλέπετε, από το δημοτικό «κατάλαβα» ότι δεν είναι καλό να είσαι από την Αλβανία. Τα παιδιά, ειδικά στο δημοτικό, είναι πολύ σκληρά. Κάποιες φορές, μου έδιναν να καταλάβω ότι η καταγωγή μου ανήκε στην ομάδα των «κακών».
Είχα υπέροχες δασκάλες που με βοήθησαν να ξεπεράσω τα κόμπλεξ μου. Εγώ η ίδια έκανα το παν να τα ξεπεράσω. Ήμουν η πρώτη στα μαθήματα, στις γιορτές, στις εκδηλώσεις. Μου άρεσε ειδικά η γιορτή της 17ης Νοεμβρίου, τα τραγούδια του Θεοδωράκη. Το «Γελαστό παιδί» ήταν το αγαπημένο μου. Στη Στ΄ Δημοτικού, στη γιορτή της 28ης Οκτωβρίου, δικαιούμουν να σηκώσω την ελληνική σημαία. Με φώναξε ο διευθυντής και μου είπε ότι είναι αδύνατον, γιατί δεν έχω ελληνική καταγωγή. Είπα «εντάξει» και δεν έδωσα σημασία. Ίσως για να αμυνθώ. Δεν το είπα καν στους γονείς μου. Από τότε, όμως, «κατάλαβα» ότι δεν έχω το δικαίωμα να συγκινηθώ ακούγοντας τον ελληνικό εθνικό ύμνο. Όταν τον άκουγα, ένιωθα πλέον ταραχή και αμηχανία. Το θέμα με τη σημαία προέκυψε ξανά στη Β΄ Γυμνασίου. Ήμουν η καλύτερη μαθήτρια του σχολείου. Με φώναξε τότε ο διευθυντής και άκουσα ξανά το «δεν έχεις ελληνική καταγωγή». «Κατάλαβα», είπα κοφτά. Έτσι κι αλλιώς κάποιοι συμμαθητές είχαν αντιδράσει προκαταβολικά.
Η συμμαθήτριά μου, η Ντίνα, μου είπε πως δεν είναι δυνατόν να σηκώσει την ελληνική σημαία μια Αλβανίδα, γιατί ο παππούς της είχε πολεμήσει τους Αλβανούς στο «Αλβανικό Έπος». Έμεινα σύξυλη. Γιατί ο δικός μου παππούς ήταν αντάρτης στην Αλβανία, είχε τραυματιστεί και συλληφθεί από τους ναζί, και είναι επιζών του στρατοπέδου συγκέντρωσης Μoosburg, παράρτημα του τρομακτικού Μauthausen. Αρκετά ταραγμένη έτρεξα στην καθηγήτριά μου, την κυρία Κατερίνα. Μου εξήγησε πως υπήρχαν κάποιοι Αλβανοί μισθοφόροι (κάτι σαν τους Γερμανοτσολιάδες στην Ελλάδα) που επιστράτευσαν οι Ιταλοί φασίστες όταν επιτέθηκαν στην Ελλάδα, αλλά ότι στο «Αλβανικό Έπος» οι Έλληνες δεν πολέμησαν με τους Αλβανούς. Πολέμησαν με τους Ιταλούς φασίστες, στα βουνά της Αλβανίας.
Με την Ντίνα τελικά γίναμε οι καλύτερες φίλες. Από εκείνη την ημέρα, όμως, δεν πήγα πια σε επετείους και παρελάσεις. Ένιωθα ανεπιθύμητη. Δεν θα σας έγραφα όλα αυτά αν δεν είχα ζήσει ένα επεισόδιο στη Στοκχόλμη. Σε πάρτι Πολωνών φοιτητών, κάποιος ζήτησε να τραγουδήσει ο καθένας τον εθνικό ύμνο της χώρας προέλευσής του. Αναστατώθηκα. Τον αλβανικό ύμνο δεν τον ξέρω. Ξέρω μόνο τον ελληνικό. Αλλά ένιωσα μέσα μου μια φωνή να μου λέει «εσύ δεν έχεις το δικαίωμα να τον τραγουδήσεις». Ένιωσα ξανά εκείνο το αίσθημα ταραχής και αμηχανίας. Τραγούδησα τελικά τον ελληνικό εθνικό ύμνο, αλλά ένιωσα μετέωρη. Στη Σουηδία έλεγα ότι είμαι από την Ελλάδα.
Όταν επέστρεφα στην Ελλάδα, στο αεροπλάνο καθόμουν δίπλα σε μια Ελληνίδα. Όταν άκουσε το όνομά μου αμέσως με ρώτησε από πού είμαι. Αν είχα την ελληνική υπηκοότητα θα έλεγα ότι είμαι Ελληνίδα. Δεν την έχω. «Από την Αλβανία» απάντησα. Και μετά αναρωτήθηκα: «Από πού είμαι;». Είμαι μετέωρη. Γιατί σε αυτές τις συνθήκες είναι αδύνατον να χτίσεις μια υγιή, ακομπλεξάριστη ταυτότητα. Ίσως, σκέφτομαι, δεν ανήκω πουθενά. Ανήκω μόνο στον εαυτό μου. Και ίσως αυτό να έχει σημασία. Να κρατάω ζωντανό μέσα μου το γελαστό παιδί…
Ευχαριστώ για τη φιλοξενία Μπέσα Σ.
Του Γκαζμέντ Καπλάνι στα ΝΕΑ
http://apneagr.blogspot.com/
27 Οκτωβρίου 2009 at 8:29 πμ | In Uncategorized | Leave a Comment
Μεγάλος θόρυβος έχει σηκωθεί για την επιλογή του καθηγητή Δημήτραινα, από τον κ. Καστανίδη: Ένας θόρυβος απάτης.
Η απάτη δεν βρίσκεται στο γιατί επέλεξε ο υπουργός τον κ. Δημήτραινα, αλλά στο πώς τον επέλεξε. Δηλαδή στην διαδικασία της επιλογής. Ο κάθε υπουργός έχει το δικαίωμα να επιλέγει αυτόν που θεωρεί ο ίδιος ποιο ικανό και πιο «έμπιστο»: δηλαδή να τον επιλέγει με ανοικτά χαρτιά, χωρίς επικοινωνιακά τρικ, χωρίς διαδικασίες απάτης.
Εδώ, όχι μόνο στην…
περίπτωση Καστανιδη, έχει στηθεί ένα ολόκληρο σκηνικό απάτης:
α). Η κατάθεση των βιογραφικών μέσω διαδικτύου!!!
Μόνο παντελώς ηλίθιοι μπορεί να πιστέψουν ότι οι επιλογές Γενικών Γραμματέων θα μπορούσαν να γίνουν μέσω βιογραφικών, στο δαδίκτυο.
Μόνο ένας «εγκάθετος» της κυβέρνησης θα μπορούσε να υποστηρίξει ότι ένας υπουργός θα επέλεγε το Γενικό Γραμματέα του από το βιογραφικό του και μόνο…
Από την αρχή, συνεπώς, έχουμε ένα επικοινωνιακό τρικ απάτης.
β). Το δεύτερο «οικοδόμημα» της απάτης είναι: η «αόρατη» Κριτική Επιτροπή και τα «αόρατα» κριτήρια αξιολόγησης. Γιατί ένα σκέτο βιογραφικό δεν αποτελεί από μόνο του «κριτήριο αξιολόγησης».
Μας είπαν π.χ.:
«Η τοποθέτηση του κ. Δημήτραινα έγινε μετά από αξιολόγηση όλων των υποψηφιοτήτων που υποβλήθηκαν».
Αυτά που δεν είπαν: Ποιος έκανε την αξιολόγηση; Με ποια κριτήρια επελέγη ο καλλίτερος; Γίνεται καθαρό, σε όποιον δεν τρέφεται με το κουτόχορτο που μας σερβίρουν ότι η μεγάλη απάτη είναι όχι στην πρόσληψη αυτή καθ’ αυτή, αλλά στο στημένο επικοινωνιακό σκηνικό, στις «στημένες» διαδικασίες πρόσληψης.
Εμφανίζουν, δηλαδή ως «δημοκρατική» διαδικασία επιλογής και ως «αξιοκρατία» μια στημένη απάτη «διαδικασιών», ένα σκηνικό επικοινωνιακών «κόλπων», μια αδιαφανή, ελεγχόμενη και «Πασοκική» διαδικασία επιλογής.
Με ύπουλο και πλάγιο τρόμο, όχι μόνο εξαπατούν του αφελείς, αλλά επανδρώνουν τον κρατικό μηχανισμό με τους κομματικούς κομισάριους, τους εκλεκτούς των «νταβάδων».
Γιατί μόνο αυτοί γνώριζαν για τις θέσεις, γνώριζαν τη διαδικασία, γνώριζαν την κομματική κριτική επιτροπή, και είχαν «έτοιμα» τα βιογραφικά.
Είναι ο «κομματικός στρατός», συνεπώς, που θα εισβάλλει «αξιοκρατικά» στο κράτος, μέσω αυτών των «πονηρών», ιντερνετικών «αξιολογήσεων». Το διαδίκτυο εμπλουτίζει τις ποικιλίες της απάτης: Εμφανίζει το μαύρο σαν άσπρο, την απάτη σαν «δημοκρατική» επιλογή, σαν «διαφάνεια» και «αξιοκρατία».
Ένα κόμμα, όπως το σημερινό ΠΑΣΟΚ, που στηρίζεται ΜΟΝΟ στα επικοινωνιακά παιχνίδια και στη διαφημιστική μακέτα, που στηρίζεται μόνο στο τηλεθέαμα, δεν θα μπορούσε να μην χρησιμοποιήσει το διαδίκτυο για την αναπαραγωγή και το «γυάλισμα» της απάτης με τα μακιγιάζ και τα χρώματα των επικοινωνιακών τρικ…
από resaltomag
http://apneagr.blogspot.com/
26 Οκτωβρίου 2009 at 8:28 πμ | In Uncategorized | Leave a Comment
Δεν ήταν δικοί σας πρόγονοι. Γι’ αυτό μην τρέξετε τις επόμενες ημέρες να βγάλετε από τα κομματικά σας μπαούλα τις γαλανόλευκες και μην γυαλίζετε τους ιστούς. Μην ψάχνετε τα πρωτόκολλα για το πού θα καθίσει ο καθένας από εσάς στις δεξιώσεις που θα χλαπακώσετε τόσο όσο θα έφθανε να ταϊστεί ο πληθυσμός της Αθήνας για όλη την διάρκεια της γερμανικής κατοχής.
Μην κάνετε τον κόπο να μάθετε παπαγαλία τον λόγο που θα σας γράψουν (για άλλη μια φορά) για το τι ήταν το «ΟΧΙ»
γιατί αυτή η λέξη δεν μαθαίνεται. Αυτή την λέξη καλά θα κάνετε να μην την ακουμπήσετε ούτε με ένα από τα δειλά και τιποτένια κύτταρα του εγκεφάλου σας.
Αυτή την λέξη δεν την αξίζετε. Ούτε οι μεν, ούτε οι δε ούτε και οι παραπέρα. Καλύτερα μάλιστα στις δημόσιες υπηρεσίες το τριήμερο του «εορτασμού» η σημαία να είναι μεσίστια. Θρήνο να ορίζει και όχι γιορτή διότι
την χώρα αυτή που σας κανάκεψε χρόνια τώρα την έχετε ξεφτιλίσει.
Το «Όχι» δεν…
πρέπει να το ξεστομίσουν για πολλοστή φορά οι Yes men. Για ποιο «Όχι» θα μιλήσετε; Για τον γεωγραφικό προσδιορισμό της Νέας Μακεδονίας; Για τον γεωγραφικό προσδιορισμό της Θράκης και του Αιγαίου; Για το «yes» στο σχεδίου Ανάν ή στα μπακαλόχαρτα του Αλμούνια;
Οι πρόγονοι που είπαν «Όχι» δεν γέννησαν παιδιά που λένε συνεχώς «Ναι». Γιατί εκείνο το «Όχι» δεν το είπαν πολιτικοί. Οι πολιτικοί το ’40 το είπαν και το ’44 το ξείπαν. Για να μην αναφέρουμε τους πολιτικούς «άνδρες» της Ελλάδας επί γερμανικής κατοχής. Το «Όχι» για τους Έλληνες κρατάει 69 χρόνια αλλά οι πρόγονοι τους οποίους εσείς μιμείστε το πωλούσαν φθηνά ανάλογα με το τι θα κονομούσαν στην κάθε θητεία τους. Κανένας νοήμων Έλληνας δεν ζήτησε τα τραβηγμένα προς δεξιά και βόρεια σύνορά του πίσω, αλλά κανένας επίσης από αυτούς δεν ανέχεται άλλο ζόρισμα στην αξιοπρέπειά του. Τι νομίζετε ότι είναι το όνομα και το σύνορο; Είναι αυτό που δεν πρόκειται κανένας Yes man να καταλάβει: Συναισθηματικός προσδιορισμός.
Άντε λοιπόν να γιορτάσετε την 4η Ιουλίου της mama America, την 21η Απριλίου των ηλιθίων, την 4η Αυγούστου των ναζιστοθρεμένων, την 25η Οκτωβρίου των «καλός ο κομμουνισμός αλλά το μπρέργκερ καλύτερο» και οι οικολόγοι να μαζέψετε μαργαρίτες μέχρι το Διεθνές Δικαστήριο να ορίσει ημέρες εορτασμού μειονοτήτων Ελλάδας. Ανδρείκελα δεκαετίες ολόκληρες είσαστε που αλλάζετε κουστουμάκι ανάλογα με τους προσωπικούς σας ήρωες (που δυστυχώς για εσάς) ούτε ένας δεν υπήρξε Έλληνας.
Ούτε ένας δεν τόλμησε να πει «Όχι».
γράφει ένας απλός άνθρωπος
http://apneagr.blogspot.com/
19 Οκτωβρίου 2009 at 3:45 μμ | In Uncategorized | Leave a Comment
Αγαπητέ κ. Πρωθυπουργέ
Είμαι ένας συνταξιούχος φίλος της οικογενείας σας, από την εποχή του αειμνήστου παππού σας.
Σας ακούσαμε στις προγραμματικές σας δηλώσεις στη Βουλή και
συγκινηθήκαμε. Θυμηθήκαμε τα νιάτα μας.
Τότε που ονειρευόμαστε έναν καλύτερο κόσμο…
Επειδή όμως γεράσαμε και καλύτερο κόσμο δεν είδαμε, θερμότατα σας παρακαλούμε κάντε ότι μπορείτε, το συντομότερο δυνατό, για να δούμε αυτό τον καλύτερο κόσμο πριν φύγουμε για τον άλλο κόσμο…
Είναι πολύ νωρίς ακόμη για γκρίνιες, φυσικά.. Εσείς, όμως, ο ίδιος μας βεβαιώσατε ότι δεν θέλετε περίοδο χάριτος. Μα είπατε ότι έξη χρόνια τώρα, στην αντιπολίτευση, έχετε τα πάντα έτοιμα: Ξένους σοφούς, Έλληνες ειδικούς, σχέδια αμερικανικά, Ευρωπαίους προστάτες , γείτονες φίλους και πολύ πλούσια, οικογενειακή, εμπειρία..
Αργούμε, όμως, πολύ αργούμε κ. Πρωθυπουργέ…
Κάντε ό,τι μπορείτε να βρούμε χρήματα, όπως μας υποσχεθήκατε και να ξεπεράσουμε την κακή οικονομική κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, όπως είπατε, γιατί, φοβάμαι, ότι διαφορετικά δεν θα παίρνουμε αλλά θα δίνουμε 30 ευρώ το μήνα…Οπότε κινδυνεύουμε να γνωρίσουμε τα χάδια του κ.Χρυσοχοίδη, όπως τα γνωρίσαμε την εποχή του κ.Σημίτη..
Κάντε ό,τι μπορείτε να τελειώνουμε, όπως μας υποσχεθήκατε, με τα βάσανα των λιμανιών, γιατί διαφορετικά δεν θα βρίσκουμε στα μπακάλικα ούτε φακές.
Νομίζω ότι πρέπει να αναλάβουν οπωσδήποτε και να τελειώσουν αυτή την υπόθεση, οι στενοί συνεργάτες σας, ο κύριος Παμπούκης και η κυρία Σιούτη, όπως συνεργάστηκαν επιτυχώς παλαιότερον και εις τας υποθέσεις COSCO και Μονής Τοπλού..
Κάντε ό,τι μπορείτε, ιδιαίτερα, στο Υπουργείο Πολιτισμού, που όλοι οι Πρωθυπουργοί, όπως κι εσείς το τοποθετείτε σε άμεση προτεραιότητα. Δεκαπέντε μέρες τώρα δεν έχουν οριστεί οι αρμόδιοι για τον Πολιτισμό, για τον Τουρισμό, για τον Αθλητισμό και για την ΕΡΤ.
Ρωτάμε πότε θα οριστούν και οι υπάλληλοι μας απαντούν: «Όποτε αποφασίσει ο κ. Υπουργός».
Αυτό τον κ. Υπουργό εσείς τον ξέρετε πολύ καλά, είναι στενός σας φίλος. Εμείς όμως δεν το ξέρουμε Ιδιαίτερα ο κόσμος του Πολιτισμού ομολογεί ότι δεν τον ξέρει καθόλου. Φοβάται μάλιστα ότι & ο κύριος Υπουργός δεν γνωρίζει καθόλου ούτε τον κόσμο του Πολιτισμού ούτε τον Πολιτισμό, δεδομένου ότι τον έχει περισσότερο απορροφήσει η κουλτούρα των Η.Π.Α…Ούτε και η βοηθός του Υφυπουργός γνωρίζει πολλά δεδομένου ότι έχουν απορροφήσει το χρόνο της η Ιταλική κουλτούρα και οι ξένες βιντεοταινίες.
Πρέπει,λοιπόν να τους βοηθήσει ή να τους αντικαταστήσει ο κ.Βέλτσος που όλες οι ομιλίες του και όλα τα γραπτά του είναι απολύτως κατανοητά από όλο τον καλό μας κόσμο.. Επείγει..
Κάντε ό,τι μπορείτε για να ξεμπερδέψετε, σύμφωνα με τους τέλειους σχεδιασμούς σας, τις μπερδεμένες αρμοδιότητες μερικών μπερδεμένων Υπουργείων, γιατί διαφορετικά προβλέπω πολλά μπερδέματα πολλών, νέων και παλαιών, μπερδεμένων Υπουργών, Υφυπουργών, Διευθυντών, Υπαλλήλων και Πολιτών.
Θέλοντας να πιστεύουμε ότι θα πραγματοποιήσετε όλα όσα μας είχατε υποσχεθεί, σας ευχόμεθα καλά ξεμπερδέματα..
Μετά τιμής
Ο συνταξιούχος φίλος σας – 17.10.09
Υ.Γ.:Συγχαρητήρια και στη μαμά σας… Διάβασα ότι γράφτηκε και στο βιβλίο ΓΚΙΝΕΣ, επειδή έγινε η πρώτη μαμά στον κόσμο που έχει στο ενεργητικό της τρεις πρωθυπουργούς:
Πεθερό, σύζυγο και υιό…Εύχομαι και σ’ ανώτερα…
από resaltomag η γελοιογραφία του Στάθη
http://apneagr.blogspot.com/
18 Οκτωβρίου 2009 at 8:21 μμ | In Uncategorized | Leave a Comment
Προεκλογικά ο κ. Παπανδρέου, με μειλίχιο ύφος, διαβεβαίωνε ότι είχε λύσεις σχεδόν για όλα όσα έκαναν τους πολίτες να δυσφορούν.
Σε αντίθεση με τον Κώστα Καραμανλή που μίλησε με την γλώσσα της αλήθειας και με αίσθημα υπευθυνότητας , κάνοντας μια νέα αρχή πολιτικής συμπεριφοράς, ήθους και ειλικρινούς επικοινωνίας με τους πολίτες ( γεγονός που θα γίνει απαιτητό πλέον από τους πολίτες στο όχι μακρινό μέλλον. Και αυτό θα είναι Η παρακαταθήκη του Κώστα Καραμανλή!).
Ο κ. Παπανδρέου αφού…
ανακάλυψε αργοπορημένα (και ηθελημένα) την διεθνή οικονομική κρίση, επέμενε ότι το πρόβλημα της χώρας μας δεν είναι οικονομικό, αλλά πολιτικό.
Προέβη σε μια ακατάσχετη προεκλογική παροχολογία, χαϊδεύοντας τα αυτιά των πολιτών και κλείνοντας πονηρά το μάτι στους επαΐοντες της οδού της διαπλοκής.
Όταν κατ` επανάληψη ετίθετο το ερώτημα «Πού θα βρείτε τα λεφτά;…» ο νυν πρωθυπουργός ,σκοπίμως ασαφής, απαντούσε: «Λεφτά υπάρχουν»… !
Όταν τον ρωτούσαν εάν θα επικαλεστεί μετά τις εκλογές το γνωστό πολιτικό τσιτάτο «παραλάβαμε καμένη γη», απαντούσε ευθέως αρνητικά .
Ήρθε λοιπόν εχθές από το βήμα της βουλής ,ως πρωθυπουργός πλέον, και προέβη στην μεγαλύτερη πολιτική κωλοτούμπα της μεταπολίτευσης.
«Είμαστε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης – και αυτό πρέπει να το αντιληφθούν όλοι. Λεφτά δεν υπάρχουν…», τόνισε ο κ. Γ. Παπανδρέου αναφορικά με την οικονομική κατάσταση, προαναγγέλλοντας, ταυτόχρονα, τη λήψη σοβαρών μέτρων.
Θεωρεί κανείς έλλογος πολίτης ότι ο κ. Παπανδρέου δεν γνώριζε την οικονομική κατάσταση της χώρας μας; Τα ήξερε όλα ο κ. Παπανδρέου! Γνώριζε ότι το δημόσιο χρέος είναι βρόχος στον λαιμό της χώρας, ότι η ανεργία λόγω κρίσης καλπάζει, ότι το Ασφαλιστικό είναι βόμβα έτοιμη να εκραγεί.
Μην ξεχνάμε ότι για να φιλοτεχνήσει προφίλ στιβαρού ηγέτη συνομιλούσε με τον Αλμούνια, τον Τρισέ και τον Μπαρόζο. Γνώριζε δηλαδή…!
Μην ξεχνάμε ότι προεκλογικά είχε σημαντική (και σημειολογική για τους…υποψιασμένους) κατ` ιδίαν συνάντηση με τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας κ. Προβόπουλο.
Ο κ. ..διοικητής λοιπόν προεκλογικά μας μίλαγε για έλλειμμα που μπορεί να φθάσει το 8%. Μετεκλογικά και κατόπιν των συνδιασκέψεων με τον κ. Παπακωνσταντίνου ( του ..λαδωμένου ΟΤΕ ντε!) άρχισε να ανεβάζει καθημερινά την …ταρίφα.
Στην αρχή 10%. Μετά δύο ημέρες, και φυσικά καινούργιες …συνδιασκέψεις με τον νέο τσάρο της οικονομίας (περαστικά μας !), η ταρίφα ανέβηκε στο …12%! Τώρα κάτι μου λέει ότι θα την οριστικοποιήσουν στο …14%-15%!
Από την μία δεν θα επικαλεστούν το σύνθημα «παραλάβαμε καμένη γη» -όπως είχαν υποσχεθεί-και από την άλλη εμμέσως θα το περάσουν στην συνείδηση των πολιτών.
Άρχισε δηλαδή ξανά η … «επαναστατική λογιστική», δημιούργημα των συμβούλων του κ. Σημίτη. Μην ξεχνάμε ότι μεταξύ αυτών ήταν και ο σημερινός υπουργός οικονομίας κ. Παπακωσταντίνου.
Θα παρουσιάσουν ως …μέγα κατόρθωμα – απόρροια αυτής της ….«επαναστατικής λογιστικής», – την μείωση του ελλείμματος το 2010 στο 8%-9% και θα …θριαμβολογούν. Κύριες και κύριοι …Περαστικά μας ! Μετά την απομάκρυνση εκ …της κάλπης ουδέν λάθος αναγνωρίζεται!
ΥΓ. Τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια;
Που θα μας οδηγήσουν;
Δεν Νογάτε Ταίρι;
από politis-gr
http://apneagr.blogspot.com/
18 Οκτωβρίου 2009 at 8:21 μμ | In Uncategorized | Leave a Comment
Η επαναστατική γυμναστική ήταν ανέκαθεν ένα από τα αγαπημένα αθλήματα της ελληνικής αριστεράς. Το… στράτευμα προετοιμαζότανε για τη μεγάλη επανάσταση και κατά διαστήματα δοκίμαζε τις δυνάμεις του, κλείνοντας δρόμους, οργανώνοντας μεγάλες απεργίες, καταλαμβάνοντας δημόσιους χώρους. Κι αυτό το ονομάσαμε «λαϊκός αγώνας». Αντίθετα, την οποιαδήποτε προσπάθεια της συντεταγμένης Πολιτείας να εφαρμόσει το νόμο την είπαμε «βάρβαρη αντίδραση του φασιστικού κράτους».
Αυτό που έγινε…
χτες στο υπουργείο Εργασίας είναι ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα. Οι συνδικαλιστές δήλωσαν στο συγκεντρωμένο πλήθος ότι δεν τους κάλυπταν οι απαντήσεις της κυβέρνησης στα αιτήματά τους και τότε το «πλήθος» αποφάσισε να καταλάβει το υπουργείο! Τόσο απλά, τόσο φυσικά…
Οι δυνάμεις ασφαλείας επιχείρησαν να κάνουν τη δουλειά τους, να αποτρέψουν την κατάληψη ενός δημόσιου κτιρίου. Τι άλλο θα μπορούσαν δηλαδή να κάνουν; Να συνοδεύσουν, μήπως, τους επίδοξους καταληψίες στο γραφείο του υπουργού και να τους κεράσουν καφέ;
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι τα συνδικάτα κλιμακώνουν τις… «κινητοποιήσεις» τους, λίγες μέρες μετά από τις εκλογές. Το ΚΚΕ και η αριστερά γενικότερα, είναι από τους ηττημένους των εκλογών και θέλουν τώρα να αποδείξουν, πρώτα απ’ όλα στα μέλη και στους φίλους τους, ότι παραμένουν ισχυροί στον κοινωνικό στίβο και επιπλέον θέλουν να φέρουν σε δύσκολη θέση την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.
Στην Ελλάδα έχουμε θεοποιήσει το συνδικαλιστικό κίνημα και έχουμε ξεχάσει ότι η Δημοκρατία δεν πηγάζει από τα γραφεία των «φωτισμένων ηγεσιών», αλλά από τον ίδιο το λαό. Τα αστικά κόμματα υπήρξαν υπερβολικά ευγενικά απέναντι στην αριστερά και της επέτρεψαν να μονοπωλήσει έννοιες όπως αυτή της Δημοκρατίας και να κυριαρχήσει ιδεολογικά στην ελληνική κοινωνία. Δημοκρατία, όμως, κύριοι, δεν είναι να τα σπάμε όταν δεν συμφωνούμε με τις απόψεις του άλλου, ούτε να επιβάλλουμε δια της βίας την άποψή μας.
Μπορεί τα στελέχη της αριστεράς να νιώθουν ότι αποκτούν ρόλο στη σύγχρονη κοινωνική και πολιτική ζωή κατεβάζοντας στο δρόμο τις στρατευμένες δυνάμεις τους. Το κακό είναι ότι εκτός από τους απεργούς του λιμανιού υπάρχουν και οι έμποροι που αυτή τη στιγμή πλήττονται και οι εργαζόμενοι στις επιχειρήσεις τους που απειλούνται από τις επιπτώσεις της απεργίας. «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη»! Αν και διαφωνούμε, θα δεχτούμε για λόγους οικονομίας της συζήτησης ότι θα μπορούσε να είναι κι έτσι. Αλλά ποιου εργάτη; Εκείνου που περιφρουρεί τα «κεκτημένα» του στον Πειραιά ή εκείνου που μπορεί αύριο να βρεθεί ξαφνικά σε μία χρεοκοπημένη επιχείρηση εξαιτίας αυτής ακριβώς της απεργίας;
Είναι καιρός να μιλήσουμε ανοικτά. Ανοικτά για όλα. Για τον πραγματικό ρόλο του συνδικαλιστικού κινήματος, για τα αδιαπραγμάτευτα δικαιώματα όλων των εργαζομένων, για τη Δημοκρατία. Δίχως ταμπού και δίχως προκαταλήψεις. Διαφορετικά θα βλέπουμε για πολλά ακόμη χρόνια τις ίδιες θλιβερές σκηνές: Τους μάο – μάο να καίνε την Αθήνα κάθε Χριστούγεννα, τους φωτισμένους ηγέτες του συνδικαλιστικού κινήματος να επιχειρούν να καταλάβουν δημόσια κτίρια και τους ξένους επενδυτές να φεύγουν από αυτή την περίεργη χώρα…
Θανάσης Μαυρίδης στο capital
http://apneagr.blogspot.com/
13 Οκτωβρίου 2009 at 9:04 μμ | In Uncategorized | Leave a Comment
Επειδή, από μικρά παιδιά, μας αρέσει να χειροκροτούμε κάθε καλό και να επικρίνουμε κάθε κακό, οποιασδήποτε Κυβέρνησης, συνεχίζουμε και με τους νέους Κυβερνήτες τις απορίες και τις προτάσεις μας. Με κύριο στόχο, να πετύχουμε κάποιες απαντήσεις που ζητούν απεγνωσμένα, κάποιοι συγχρονισμένοι οπαδοί….:
1.- Ο νέος (και παλαιός..) Υπουργός του παλαιού Υπ.Δημ.Ταξεως, όταν γύρισε από τις ΗΠΑ, το 1992, πρότεινε να αλλάξει όνομα το Κίνημα, για να αντιπροσωπεύει πλέον τα νέα πολιτικοοικονομικά ρεύματα της εποχής μας & να μειωθεί το ανόητο χόμπυ του αντιαμερικανισμού μας.
Ρωτάμε κι εμείς γιατί…
δεν άλλαξε ακόμη; Ιδιαίτερα το ‘ΣΟ’ από το ΠΑ. ΣΟ. Κ, είναι πλέον δυσφημιστικό για ένα κόμμα που εκσυγχρονίστηκε πλήρως με την αστική οικονομία και έχει αυτοσκοπό την εξουσία, με οποιοδήποτε τίμημα.
Προτείνουμε, λοιπόν, να ονομαστεί ΠΑ. ΣΥ.Κ. Δηλαδή,«Πανελλήνιο Συγχρονισμένο Κίνημα». Ας ελπίσουμε ότι θα το πραγματοποιήσει ο ίδιος, όταν, ως άριστος και αρεστός αλλά και βραβευμένος των Η.Π.Α., θα διαδεχθεί κάποτε το σημερινό Αρχηγό μας.
2.-Παρατηρούμε ότι τις σημαντικότερες κυβερνητικές θέσεις τις πήραν κάποιοι άγνωστοι και μη εκλεγμένοι του Ελληνικού λαού αλλά πολύ γνωστοί του Αρχηγού και των ξένων φίλων του.. Με αποτέλεσμα να μείνουν και πάλι αναξιοποίητα κάποια ικανότατα στελέχη που έδωσαν και την ψυχή τους, τόσα χρόνια, για το Κίνημα. Και δεν εννοούμε βέβαια μόνον κάποια πολύ βαριά ονόματα που ίσως να κουράστηκαν ή να έκαναν και χοντρά λάθη, υπουργοποιούμενα είκοσι, περίπου, χρόνια συνέχεια. Σημίτης, Τσοχατζόπουλος, Παπαντωνίου, Χριστοδουλάκης, Βερελής, Λιάνης, Γείτονας κ.α.. Ούτε τις πάλαι ποτέ εκσυγχρονιστικές «κολόνες» του Σημίτη, Τσουκάτο, Πανταγιά, Μικρούτσικο, Μπένο και Παπαζώη.. Οι άλλοι όμως; Κακλαμάνης ; Λαλιώτης; Βάσω; Τσούρας; Χυτήρης; Ευθυμίου; Παπουτσής; Παπαιωάννου; Σκανδαλίδης; Βρεττός; Μάλλον, υποθέτουμε, ότι όλοι αυτοί κόπηκαν ως…ηλικιωμένοι… Και οι νεώτεροι, οι μαχόμενοι συνεχώς αλλά μονίμως αναξιοποίητοι, άραγε τι απέγιναν; Αλευράς, Οικονόμου, Δημαράς, Αποστολάκη, Δαμανάκη, Ανδρουλάκης, Νιώτης, Σακοράφα, Λιντζέρης, Διαμαντίδης, Αράπογλου, Γιαννακά, Κουτσούκος, Τόγιας, Αντωνίου, Κουσελάς, Γρηγοράκος, Καρτάλης, Παπαθανάση κ.α.. Φυσικά δεν μπορούσαν να γίνουν όλοι Υπουργοί…Με ποια κριτήρια όμως, θα θέλαμε να μάθουμε έγιναν όλοι οι άλλοι και όχι αυτοί; Μήπως είναι άριστοι αλλά όχι αρεστοί; Και σε ποιους δεν είναι αρεστοί; Στον Αρχηγό που, οικογενειακώς, θέλουν απόλυτα πιστούς δίπλα τους ή στους έλληνες και ξένους συμβούλους και χορηγούς του;
Προτείνουμε, λοιπόν, θερμά, να αξιοποιηθούν, οι περισσότεροι, σε κάποια θέση, τέλος πάντων για να ηρεμήσουμε κι εμείς κι αυτοί. Γιατί διαφορετικά θα τους θεωρούμε άχρηστους ή δυσάρεστους.
3.- Δεν μπορούμε να καταλάβουμε γιατί έγιναν τα ίδια λάθη όπως και στις περισσότερες προηγούμενες Κυβερνήσεις. ΄Υπουργοποιήθηκαν κάποιοι άσχετοι με το αντικείμενό τους… Έγινε, π.χ., Υπουργός Πολιτισμού ο κ.Γερουλάνος, όπως στην Οικουμενική του 1989 έγινε Υπουργός Πολιτισμού ο κ. Κούβελας, ενώ τότε είταν βουλευτές ο κ. Θεοδωράκης, η κ.Συνοδινού, ο κ.Ξαρχάκος κ.α…
Εκτός αν θεωρείται ένας ολοκληρωμένος άνθρωπος του Πολιτισμού η βοηθός του, η κ.Γκερέκου. Όπως το 2000,θεωρήθηκε ολοκληρωμένος άνθρωπος της Παιδείας η κυρία Κούρκουλα… Μήπως λοιπόν, είναι καλύτερα να καταργηθεί το Υπ.Πολιτισμού… και όλες οι υπηρεσίες του να υπαχθούν (και τυπικά..) στο Μέγαρο Μουσικής, αφού, εδώ και πολλά χρόνια, αυτό, ουσιαστικά, κατευθύνει όλα τα Πολιτιστικά δρώμενα της χώρας μας;
4.- Δεν μπορούμε, ειλικρινά, να καταλάβουμε γιατί αργεί τόσο πολύ ο κ. Πρωθυπουργός να καθορίσει τις αρμοδιότητες μερικών Υπουργών και Υφυπουργών του, με αποτέλεσμα να μην παράγεται έργο αλλά μεγάλη γκρίνια και άφθονο καλαμπούρι.
Όπως, π.χ., ο κ. Βενιζέλος βαφτίστηκε «Υπουργός των παρελάσεων..», η κ.Κατσέλη «Υπουργός της πιάτσας..», ο κ.Πάγκαλος «Υπουργός παιδονόμος..» και ο κ.Γερουλάνος «Κόμης Μπουμπουλίνος».
Ήδη το σκληρό επιτελείο του Αρχηγού, ονομάστηκε «Οι Πυρήνες της Μαμάς..» Προτείνουμε, λοιπόν, να λυθεί το πρόβλημα όσο γίνεται συντομότερα, πριν γίνουμε και νούμερα επιθεώρησης.
Ήδη μάθαμε ότι στα περισσότερα θεατρικά σκετς του χειμώνα άρχισαν να κυριαρχούν πολλά νοστιμότατα λάθη του Αρχηγού μας, με πρώτο και καλύτερο το «Μηδέν εις το πηλήκιον..»
από resaltomag
http://apneagr.blogspot.com/
13 Οκτωβρίου 2009 at 8:39 μμ | In Uncategorized | Leave a Comment
Σε μένα να ορκιστείς. Σε μένα τον Απλό που κάθομαι στην ουρά του συσσιτίου της ζωής περιμένοντας δεκαετίες με την καραβάνα μου να στάξεις δύο σταγόνες περισσότερες ελπίδας. Στα κόκαλα αυτών που σιώπησαν να ορκιστείς, για να έχεις το δικαίωμα της «δημοκρατίας» σου και να φοράς το κασμίρ κοστουμάκι σου. Έτσι όπως στοιχίζεστε όλοι από τα κομμωτήρια και από τους ραφτάδες, να είμαι μπροστά σας, εγώ ο Απλός, να ορκιστείτε όλοι σας στα γόνατα ότι αν ένας από εσάς τολμήσει ξανά να πληγώσει την αξιοπρέπεια μου να βρει την επόμενη στιγμή σχοινί να κρεμαστεί.
Σε μένα να ορκιστείς, εσύ με…
το περιποιημένο νύχι και το χρυσό κουμπί στο μανίκι σου, ότι το γράσο από τα νύχια μου που δεν βγαίνει όσο και αν τα πλένω μετά την δουλειά δεν θα γίνει γράσο για την μηχανή του μασήματος σου. Ότι τα γόνατά μου που έχουν φθαρεί μαζί με το 5ετίας παντελόνι μου δεν θα γίνουν, για σένα αυτή τη φορά, σκαλωσιές προσωπικής αναρρίχησης.
Στα άσπρα μαλλιά μου να ορκιστείς που δεν τα φύσηξε κανένας αέρας αλλαγής όταν ήταν ακόμη καστανά. Που είναι τόσο άσπρα πια που με κάνουν αόρατο όταν στήνομαι στο ΙΚΑ για μια εξέταση ούρων. Αόρατο, όταν παίρνω το χαρτάκι της αναμονής για έξι μήνες και μου μένουν μόνο δύο ζωής. Σε αυτούς τους δυο μου μήνες να ορκιστείς, εσύ ο Αθάνατος.
Σε μένα να ορκιστείς που όταν έρχεται εκείνη η παγωνιά δεν βγαίνω να δω τα χωράφια μου απλά περιμένω την αυγή να δω τι έχει αφήσει. Ανοίγω την πόρτα σιγά-σιγά εκείνα τα πρωινά, γιατί στο λέω, η παγωνιά έρχεται κάθε χρόνο, χρόνια τώρα. Στο βιός μου να ορκιστείς, όταν ο μεσάζοντας έρχεται να κάνει παζάρια με τον ιδρώτα μου και με το γάλα του παιδιού μου.
Στην αγωνία μου να ορκιστείς που στα δεκαεπτά μου αρχίζω να μετρώ τα καρφιά που θα βάλω στην εργασιακή μου κάσα, σ’ αυτή που θα με χώσουν μόλις τελειώσω το σχολειό γιατί τα όνειρα, μου είπαν οι παλιοί, είναι γι’ αυτούς που στο τέλος νικιούνται.
Σε μένα να ορκιστείς που μου βγάλαν τα σωθικά μου αφού τα χημικά από την βιομηχανία τα είχαν λιώσει. Αναπηρική σύνταξη στα 42. Στα μωρά μου να ορκιστείς που το μέλλον τους έγινε «φακελάκια» στο ΕΣΥ.
Σε μένα να ορκιστείς που όταν εσύ θα παίρνεις τον πρωινό σου καφέ εγώ θα έχω γυρίσει στο σπίτι με μισή φραντζόλα ψωμί και ένα πάκο απλήρωτος λογαριασμούς. Με ταμείο ανεργίας θα πορευτώ από τα 50 μου μέχρι το τέλος. Έκανα και κάτι εξτραδάκια μοιράζοντας τα ψηφοδέλτιά σου αυτές τις ημέρες. Στο ξημέρωμά μου να ορκιστείς που δε με θέλει ούτε η ζωή, ούτε ο θάνατος.
Στον δικό μου Θεό να ορκιστείς, γιατί ο δικός σου, κοντά δύο αιώνες τώρα, έχει γίνει ο κατήγορός μου, ο τιμωρός μου, ο εχθρός μου.
γράφει ένας απλός άνθρωπος, Φώτο: Francesco C.
http://apneagr.blogspot.com/
