Όταν ακούς “τάξη” ανθρώπινο κρέας μυρίζει

Ο Αλέξης στις 9 το βράδυ έπαιξε στο παιχνίδι “0 15χρονος και ο δολοφόνος” και έχασε δυστυχώς…

Η Ελλάδα έσκυψε να δει μέσα από την τρύπα που άνοιξε η σφαίρα στο κορμί του Αλέξη και είδε την δημοκρατία να ξεφτιλίζεται…
apneagr

Δυστυχώς…αποτύχαμε.

Έχετε μιλήσει ποτέ με τα 15χρονα; Όχι. Γιατί όλοι μας τα θεωρούμε ηλίθια, αργόσχολα και επαναστάτες με τα λεφτά του μπαμπά. Είναι εύκολο να βάλουμε την διαχωριστική γραμμή μεταξύ ημών των ώριμων και εκείνων των ανώριμων. Όταν εμείς είχαμε το δικαίωμα στα 14 και στα 15 μας να λέμε ότι θέλουμε να γίνουμε αστροναύτες, ποιητές, επαναστάτες, κανείς δε βούλωσε το στόμα των ονείρων μας. Τώρα έχουμε απαίτηση, ως βολεμένα όντα, να κατακρίνουμε και να βάζουμε τα παιδιά να έχουν συγκεκριμένα όνειρα: Να βρεις δουλειά και να βολευτείς και εσύ. Ποιοι, όλοι εμείς που είχαμε όνειρα άπιαστα και ακόμα αναθεματίζουμε που δεν γίναμε αυτό που ονειρευόμαστε στα 15 μας.

Εμείς λοιπόν, κάναμε μία γενιά που δεν έχει άπιαστα όνειρα. Γεννήσαμε παιδιά που έχουν ως πρότυπο όχι τους δικούς μας αυτοδημιούργητους πατεράδες, όχι τους οικοδόμους που δούλευαν από νύχτα σε νύχτα, όχι τους γονιούς που δούλευαν για να τους ξεπεράσουμε. Κάναμε μία γενιά που έχει εμάς ως πρότυπα. Και τι… πρότυπα είμαστε εμείς; Είμαστε οι κύριοι με το καινούργιο αυτοκίνητο και διαμέρισμα με δάνειο, με την πλάσμα TV με δώρο playstation για το παιδί (για να μας αδειάζει την γωνιά όταν γυρνάμε «φορτωμένοι» από το γραφείο), με τα ραντεβού για extensions και γαλλικό μανικιούρ, με στόχο ένα 4Χ4, με γκόμενο ή γκόμενα τα απογεύματα που το παιδί κάνει 2ωρο «ιδιαίτερο».

Και έχουμε την σιγουριά ότι τα παιδιά δεν καταλαβαίνουν τις μικροκομπίνες μας! Ότι δεν καταλαβαίνουν όταν γυφτοκαμαρώνουμε που καθίσαμε δίπλα στον βουλευτή ή στον Δήμαρχο σε ένα κοκτέιλ πάρτι αλλά και ούτε ότι αρχίζουμε να γλείφουμε τον κάθε κρατικό υπάλληλο όταν είναι έτοιμος να μας «χώσει» το χαράτσι. Ας βάλουμε μία φορά τον εαυτό μας στα μάτια ενός 15χρονου για να δούμε τί βλέπουν πάνω μας επί καθημερινής βάσης. Την καθημερινή μας ξεφτίλα όταν παίρνουμε δωράκι στα παιδιά μας το καινούργιο κινητό τηλέφωνο, το δερμάτινο μπουφάν μάρκας για να έχουμε το θράσος να τους λέμε: «Τί σου λείπει, εγώ χρεώνομαι για να έχεις εσύ τα πάντα». Και όταν σε κοιτάνε με εκείνα τα μάτια που είναι καθρέπτης, ο οποίος δείχνει την γύμνια σου, τους δίνεις 50 ευρώ να πάνε στην in καφετέρια για να ξεχάσουν την ξεφτίλα σου.

Τα παιδιά είναι στον δρόμο γιατί αν μείνουν στο «κωλομεγλυφάτο» σπίτι μας ή θα μας χτυπήσουν ή θα μας κάψουν ζωντανούς. Βγαίνουν στο δρόμο αλλά γυρίζουν με σκυμμένο το κεφάλι για να κάνουν ιδιαίτερο με τον καθηγητή του δημοσίου που προσλάβαμε για να του βάλει και ένα καλό βαθμό στο απολυτήριο. Θεωρούμε ότι επειδή γίναμε εμείς τεμπέληδες και τα παιδιά μας είναι τεμπέληδες. Θεωρούμε ότι επειδή σκύψαμε για την βόλεψή μας, θα κάνουμε και τα βλαστάρια μας να προσκυνήσουν.

Πριν φωνάξουμε για την ανασυγκρότηση του ελληνικού κράτους, πρέπει πρώτα να κάνουμε ανασυγκρότηση του εαυτού μας. Τα παιδιά δεν κάνουν πορείες για την πάρτη τους, κάνουν πορεία για να ξυπνήσουν εμάς. Εμάς που τα γεννήσαμε, τα μεγαλώσαμε και τα τοποθετήσαμε σαν λαμπατέρ στο πανάκριβο σαλόνι μας, σαν μπρελόκ στα κλειδιά του πανάκριβου αυτοκινήτου μας, σαν κορνίζα στο αστραφτερό μας γραφείο, σαν τον ρομαντικό μας εαυτό που τον καταχωνιάσαμε για να μην μας φτύνει.
από Simple Man

Ξεπουλήστε μωρέ και την ψυχή σας στο διάολο….!!

Διαβάζω στον τοπικό τύπο:
¨Πωλούνται τα “φιλέτα” της Κρήτης
Ρώσοι, Κύπριοι, Δανοί και άλλοι επενδυτές αγοράζουν μεγάλες εκτάσεις!!”
….”Κύπριοι, Ρώσοι,…Δανοί ακόμη και Ινδοί, σύρουν τον χορό δισεκατομμυρίων στην Κρήτη.
Μεγάλες εταιρείες, αλλά και ιδιώτες με γεμάτα πορτοφόλια έχουν στρέψει όλη την προσοχή τους σε εκτάσεις της Κρήτης για να επενδύσουν τόσο σε μεγάλα συγκροτήματα όσο και μικρότερου μεγέθους παραθεριστικές κατοικίες!”…
…Φυσικά την τιμητική τους έχουν… τα νότια παράλια της Κρήτης από την Ιεράπετρα μέχρι το νότο του Ηρακλείου-στα Αστερούσια!- και την ενδοχώρα μέχρι και την Παλαιόχωρα και την Κουντούρα στα Χανιά….”
“….Ήδη είναι γνωστό ότι ο όμιλος Πάπιστα σε συνεργασία με ξένους επενδυτές σχεδιάζει επένδυση ύψους 200 εκατ. ευρώ στο Τυμπάκι, η εταιρεία Emeral Developments SA., που έχει αποκτήσει 1.600 στρέμματα στις νότιες ακτές του νησιού, στην περιοχή της Aγίας Γαλήνης, Κύπριοι επενδυτές προχωρούν στη δημιουργία της πρώτης μεγάλης τουριστικής μονάδας στην τοποθεσία Πλακάκι της Παλαιοχώρας.
Μεγάλες επενδύσεις γίνονται και στην Ελούντα εκεί που η First Mediterranean Investments (FMI).
Όπου και όση να’ναι είναι το σύνθημα όπως τουλάχιστον μεταφέρουν μεσίτες στην Κρήτη……¨
Ξεπουλήστε μωρέ και την ψυχή σας στο διάολο να δω τι θα καταλάβετε!!!
Πως μπορείς να ξεπουλάς κάτι που δεν σου ανήκει???
Από πού πηγάζει το δικαίωμα αυτό???
Δανεικιά μας την έδωσαν αυτή την γη, κάποιοι άλλοι για να την παραδώσουμε και εμείς σε κάποιους άλλους και πάει λέγοντας.
Αναρωτιέμαι ποιος η ποιοι είναι αυτοί που έχουν την αρμοδιότητα για να προστατέψουν τις επόμενες γενιές??
Μήπως είμαστε εμείς οι ίδιοι? Ποιος πρέπει να μας το πει? Εθελοτυφλούμε?
Με ποια κριτήρια κύριοι ενεργούμε κατά αυτόν τον τρόπο και τι είναι αυτό που μας σπρώχνει σε αυτή την κατεύθυνση???
Κάποιες γενιές κάνανε το σκατό τους παξιμάδι γιατί έπρεπε στις παρακαταθήκες που θα αφήνανε,(δεν είχαν και πολλά να αφήσουν) ήταν και η γη, τα χώματα ετούτα.
Κάποιοι άλλοι δώσανε την ζωή τους για ετούτανε τα χώματα και μεις τα ξεπουλάμε, υποθέτω για να έχουμε την δυνατότητα να αγοράζουμε και να καταναλώνουμε τα σκουπίδια που παράγει ο δυτικός πολιτισμένος κόσμος και τώρα τελευταία και ο Ασιατικός. Και ίσως για να κερδίζουμε (φαινομενικά) αρκετά έτσι ώστε να μπορέσουμε να δώσουμε τα υποτιθέμενα εκείνα εφόδια των παιδιών μας για να γίνουν αυριανοί υπηρέτες (των 700 ευρώ), πάλι των ολίγων, των ίδιων που ελέγχουν και σήμερα την δική μας ζωή.
Τίποτα και ποτέ δεν είχε ετούτη η χώρα να δώσει ούτε πρωτογενή ούτε δευτερογενή τομέα, και από τον τριτογενή, όπως έλεγε και η αείμνηστη Μελίνα, πολιτισμό και τουρισμό ΜΟΝΟ έχουμε την δυνατότητα να αναδείξουμε.
Εγώ λέω τώρα που δεν θα έχουμε ούτε γη τι θα κάνουμε???
Μετανάστες στην ίδια την χώρα μας!!
Και όλα αυτά γιατί έχουμε σκύψει το κεφάλι μπροστά στο παγκόσμιο κεφάλαιο, χωρίς καμία ουσιώδη αντίσταση, χωρίς να έχουμε δημιουργήσει τα αντισώματα εκείνα, για την στοιχειώδη άμυνα, με αποτέλεσμα να εισπράττουμε ψίχουλα και να λέμε και ευχαριστώ!
Τι θα πούμε αύριο στα παιδιά μας??
Κρίμα μωρέ τον τόπο να μην τον έχουν άλλοι!
Ζήτω η παγκοσμιοποίηση, ζήτω ο νεοφιλελευθερισμός!!
Ζήτω η Νέα Τάξη Πραγμάτων!
Από την επίσημη πολιτεία δεν περιμένω τίποτα!
Αυτό που με κάνει να ριγώ, να ανατριχιάζω και να με φοβίζει είναι η ανυπαρξία των ανθρώπων της τέχνης, των γραμμάτων, του πολιτισμού, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ???
Γιατί δεν μιλάνε?? Τι είναι αυτό που τους κρατάει σε απόσταση??
Δεν θέλω ούτε να διανοηθώ τι λέξη “ΒΟΛΕΜΕΝΟΙ” και αυτοί!
Και έχει από δαύτους οι Κρήτη νομίζω αρκετούς.(εννοώ και “βολεμένους” και ανθρώπους των γραμμάτων)
Δεν ξέρω αν κινδυνεύω να χαρακτηριστώ εθνικόφρονας, όπως επίσης δεν έχω καμία διάθεση να κινδυνολογήσω, ίσως να κάνω λάθος, πάντως κάπως διαφορετικά αντιλαμβανόμουνα την παγκοσμιοποίηση και την Νέα Τάξη Πραγμάτων.
Έτσι μου ήρθανε στο μυαλό ετούτες οι αράδες και έτσι σας τις παραθέτω, διαβάζοντας τα σχετικά στον τοπικό τύπο.
Εσείς απλά κρίνετε.
-¨Όποιος ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά.¨
Ρήγας Φεραίος!
-”΄Ο,τι για τους όποιους επιχειρηματίες και τους συνεργούς τους είναι οικόπεδο, για κάποιους άλλους είναι και ΠΑΤΡΙΔΑ.”
-”Δεν είναι γαλανόλευκη η σημαία σας, είναι real estate”!!!
Αλέκος Αλαβάνος!
Υστερόγραφο:
Το ψάρι βρωμάει από την κεφαλή…..δεν ξεπουλάνε μόνο τα λαμόγια(κυβερνώντες) την χώρα και τον όποιο “πλούτο” των ιθαγενών, αλλά και οι ίδιοι οι ιθαγενείς!(μιμούνται βλέπεις!!!….ότι αρπάξει ο κώλος τους)!!
apneagr

Δάκρυα και υποκρισία

Τα δάκρυα των παιδιών για έναν δικό τους που σκοτώθηκε απαιτούν τον (σιωπηλό) σεβασμό μας. Τα δάκρυα των γονιών που τρέμουν μήπως συναντήσουν την ίδια μοίρα τα δικά τους παιδιά, επειδή «πήγαν μια βόλτα στα Εξάρχεια», χρειάζονται την (ειλικρινή) κατανόησή μας. Τα δάκρυα των παιδιών του εγκληματία-σε-ώρα-υπηρεσίας πρέπει να βρουν (πραγματική) κατανόηση. Τα συναισθήματα και οι σκέψεις, η προσπάθεια απάλυνσης του πόνου, συγκράτησης της οργής και εκτόνωσης του θυμού είναι όλα απαραίτητα και μπορεί μάλιστα να μας κάνουν λίγο πιο ανθρώπινους απ’ όσο υποκριτικώς (κατά κανόνα) υποστηρίζουμε πως είμαστε. Η εκδίκηση, όμως, δεν ταιριάζει στους πολίτες, αναιρεί τη δικαιοσύνη και υποβαθμίζει τη δημοκρατία.Το χειρότερο είναι πως… υποκρινόμαστε ότι δεν βλέπαμε την άβυσσο μίσους που τόσο καιρό έχει ανοίξει και συντηρείται ανάμεσα σ’ ένα πολύ μεγάλο τμήμα της νεολαίας και την αστυνομική αρχή. Ποιος επαγγελματίας, που θα τον έβριζαν στον δρόμο προς την εργασία του, κάθε μέρα, θα έμενε στη γειτονιά οκτώ ολόκληρα χρόνια; Οταν για να μετακινηθεί ένας δημόσιος υπάλληλος φροντίζουν συνδικάτο και κόμμα, γιατί δεν λειτουργούν στοιχειώδεις κανονισμοί μιας υποτυπώδους οργάνωσης (για Σώματα Ασφαλείας σε κατάσταση αφόρητης πίεσης), τότε απλώς περιμένουμε το χειρότερο να συμβεί.

Παρόμοια υποκρισία υπάρχει και στην πλευρά των «καθοδηγητών» των Εξαρχείων ή άλλων «προοδευτικών» που (πιο συχνά απ’ όσο φανταζόμαστε) χρησιμοποιούν το φρέσκο μυαλό των παιδιών για να τους περάσουν διδάγματα μιας κρυπτο-αυταρχικής θέσπισης της κοινωνίας μας. Μα αλήθεια, δεν γνώριζε κανείς τι συμβαίνει στη νεολαία μας; Δεν έπρεπε κάποιος να δώσει σημασία στη μόδα που διαχύθηκε στη νεολαία τα πολλά τελευταία χρόνια, που θέλει τον μπάτσο να προπηλακίζεται και να υβρίζεται; Και, επιπλέον, να θεωρείται η στάση αυτή «πολιτική πράξη»; Και, ακόμη, σε πάμπολλες περιπτώσεις, να προστατεύεται ο παραβάτης από τις «γνωριμίες» των γονιών ή από το σύστημα «συνηγόρων» ή από μουράτους πολιτικούς;

Υποκρισία και ψέμα πηγάζει και από την απραξία και, το χειρότερο, από τις πράξεις της δικαιοσύνης. Συχνά, αποφάσεις της, σε περιπτώσεις μάλιστα που έχουν συγκλονίσει την κοινή γνώμη, δεν ικανοποιούν το κοινό περί δικαίου αίσθημα. Και μη βιαστείτε να αποδώσετε την ασύμπτωτη πορεία δικαίου και δικαιοσύνης, στην τηλεοπτική επανάληψη των αφόρητων σκηνών βάναυσης κακοποίησης στην υπόθεση της «ζαρντινιέρας». Οι νέοι, ιδιαίτερα αυτοί, δεν χρειάζονται την κομματικοκρατούμενη τηλοψία. Eχουν το Iντερνετ, το YouTube, τα κινητά τους, τα ιντερνετικά στέκια, τα καφενεία «ελεύθερων» πολιτικών συζητήσεων. Στον κόσμο αυτό, της νεολαίας, η απόχρωση και μόνον της στολής δημιουργεί απέχθεια, ο δικαστής είναι εξωνημένος ή δούλος, ο σώφρων δάσκαλος εκπροσωπεί τον «πατέρα», όλος ο κόσμος είναι ένα και είναι εναντίον του. Οταν η υποκρισία πλημμυρίζει τα πάντα, τα μόνα δάκρυα που αρμόζουν είναι του θυμού που θα σαρώσει το παλιό καθεστώς. Μαζί με τα άλλα, των δακρυγόνων…
Tου Mπαμπη Παπαδημητριου από την Καθημερινή

apneagr

Το παιδομάζωμα

Η κλούβα της αστυνομίας πάρκαρε με το πίσω μέρος ανοικτό και εφαπτόμενο με την είσοδο του μαιευτηρίου Αλεξάνδρας. Η “τελική λύση” ήταν ήδη σε εφαρμογή…

Η ιδέα άνηκε σε έναν από τους λίγους πιστούς που απέμειναν στου Μαξίμου μετά την αποχώρηση του Θόδωρου: “πρόεδρε, η μόνη λύση είναι να συλλάβουμε τα νήπια. Μπορεί να μην καταφέρουμε να λύσουμε το πρόβλημα άμεσα, αλλά θα σώσουμε τις επόμενες γενιές. Που ξέρετε τι θα γίνουν, όταν μεγαλώσουν; Στην καλύτερη των περιπτώσεων, θα πετάνε νεράντζια στα αστυνομικά τμήματα. Στη χειρότερη θα γίνουν τρομοκράτες”…

Ο Άλλος άκουγε σχεδόν… μηχανικά. Ήταν ήδη πολύ κουρασμένος, έπειτα από το 34ο διάγγελμα προς τον ελληνικό λαό. Κούνησε το κεφάλι του. Αυτό ήταν! Οι άλλοι το εξέλαβαν ως κατάφαση και η διαταγή έφυγε προς τις ειδικές δυνάμεις: “Συλλάβετε τα νήπια”.

Μία απίστευτη μέρα εξελίχτηκε από άκρη σε άκρη της χώρας. Άνδρες με αντιασφυξιογόνες μάσκες και αυτόματα όπλα εισέβαλαν σε μαιευτήρια, σε σπίτια, σε παιδικούς σταθμούς, σε σχολεία. Κι επειδή δεν έφταναν οι κλούβες της αστυνομίας, για να επιτελέσουν το έργο, επιστρατεύτηκαν τα φορτηγά του στρατού. Μάνες έτρεχαν, κλαίγοντας πίσω από τα φορτηγά που έφευγαν με μεγάλη ταχύτητα από το μέρος του παιδομαζώματος, πατεράδες έπεφταν στα γόνατα, για να παρακαλέσουν τους ένστολους να μην πάρουν το δικό τους παιδί…

“Κύριε πρόεδρε, είστε καλά”. Εκείνος σηκώθηκε αλαφιασμένος. Τον είχε πάρει ο ύπνος στον καναπέ από την πολύ κούραση. Κοίταξε γύρω του με άγχος. “Τα δίδυμα είναι καλά; Τα άφησαν ή μήπως”…

Κατάλαβε ότι όλα ήταν ένα κακό όνειρό. Σηκώθηκε από την καρέκλα του και με αργά βήματα έφτασε μέχρι το παράθυρο. Έξω υπήρχε απόλυτη ησυχία. Τότε πήρε την μεγάλη απόφαση. Τουλάχιστον δε θα τον συγκρίνατε στο μέλλον με τον Ηρώδη…

ΣΗΜ: Χτες συνέλαβαν με χειροπέδες στον Πειραιά δωδεκάχρονο! Πόσο πιστεύετε ότι απέχει η φανταστική ιστορία που μόλις διαβάσατε με την πραγματικότητα; Δεν επιχειρούμε να δικαιώσουμε τους νέους που πετάνε νεράντζια στα αστυνομικά τμήματα. Πρόκειται για παραβατική συμπεριφορά. Αλλά, όταν μία κυβέρνηση έχει καταφέρει να βγάλει στο δρόμο και τα νήπια, τότε έχει σίγουρα αποτύχει και απέχει λίγο από την γελοιοποίηση…
Θανάσης Μαυρίδης από το capital

Στην μνήμη του Αλέξη…

Σήμερα για όλη την μέρα το apneagr είναι αφιερωμένο στην μνήμη του άδικα δολοφονημένου Αλέξη και δεν θα ανεβάσουμε άλλη ανάρτηση για σήμερα.

Καληνύχτα Ελλάδα

Ένα 15χρονο παιδί δεν βρίσκεται πια στη ζωή…

Ένα 15χρονο παιδί χάθηκε από τη σφαίρα ενός αστυνομικού…

Το 15χρονο παιδί έκανε κάτι κακό . Επιτέθηκε σε έναν αστυνομικό με ρόπαλο ή μπουκάλι ή μολότωφ ή είπε μια κουβέντα παραπάνω…

Ήταν κακό(;;;) παιδί…

Δεν γεννήθηκε όμως κακό παιδί…

Γεννήθηκε σε μια κακή κοινωνία…

Και ο αστυνομικός που το δολοφόνησε γεννήθηκε σε μια κακή κοινωνία…

Τον εκπαίδευσαν να χτυπάει , να δέρνει , να μισεί τη διαφορετικότητα…

Στο 15χρονο παιδί έμαθαν να μισεί τις μπλε στολές…

Οι ίδιοι άνθρωποι τους τα έμαθαν όλα αυτά…

Για να εξυπηρετήσουν την εκάστοτε εξουσία , για να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη , για να δώσουν έμφαση στην ανάγκη ενός “ισχυρού κράτους” , ενός “κράτους-μπαμπούλα”…

Σήμερα έκλεισαν δυο σπίτια…

Του νεκρού 15χρονου και του φονιά αστυνομικού…

Ο υπουργός όμως υποσχέθηκε παραδειγματική τιμωρία…

Κοιμήσου ήρεμος Έλληνα…

Θα γίνουν όλα “για το καλό σου”…

Παραπολιτικός

apneagr

Το πρόβλημα…blogger

Τελευταία έχει ξεσπάσει διαμάχη για τους bloggers και τα τεκταινόμενα στο «χώρο». Θα προσέξατε βέβαια ότι τη μεγάλη φασαρία την κάνουν άνθρωποι των ΜΜΕ.

Με τους bloggers σίγουρα δεν μπορείς να συμφωνήσεις σε όλα. Όμως σε ένα μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι. Η ελευθερία που προσφέρει προς το παρόν o «χώρος» και εκφράζεται από τους bloggers ενόχλησε πολλούς. Ουσιαστικά όμως δεν τους ενόχλησε ο λόγος, αλλά ο αντίλογος.

Μέχρι σήμερα τα κατευθυνόμενα ΜΜΕ (μέσα μαζικής εξαθλίωσης) δεν είχαν αντίλογο. Πάρτε για παράδειγμα τα κρατικοδίαιτα κανάλια, έντυπα, ραδιόφωνα και άλλα, όπου ο κάθε εγκάθετος κομματόσκυλος εφάρμοζε τη γραμμή τού εκάστοτε εξουσιαστή. Μήπως θέλετε να μιλήσουμε για τα ιδιωτικά μέσα; Ο κακός χαμός και εκεί. Όλοι αυτοί λοιπόν έκαναν τη δουλίτσα τους χωρίς αντίλογο και ξαφνικά βρέθηκαν χιλιάδες φωνές που τους ξεβράκωσαν. Οι εκατοντάδες χιλιάδες επισκέπτες των ιστοσελίδων δεν στέρησαν μόνο έσοδα από τους «παραδοσιακούς», υπάρχει και ο φόβος να «μην περάσει η γραμμή» από την οποία βγάζουνε το παντεσπάνι τους.

Είναι τόση μεγάλη η… αγωνία των τηλεοπτικών καταρχάς, «δημοσιογράφων» που προσπαθούν να μπούνε στο παιχνίδι του διαδικτύου «χτίζοντας» τις δικές τους, παράλληλες των εκπομπών τους, σελίδες. Το να βγάζεις σκάνδαλα καλυπτόμενος κάθε φορά από διαφορετικό κόμμα με τις πλάτες του καναλάρχη ( οποίος τα «παίρνει» από τον εντολέα πολιτικό και τα δίνει σε δικηγόρους για να βγάλουν τον «μέγα ρεπόρτερ» δημοσιογραφάρα, αδιάφθορο και ήρωα) είναι πανεύκολο.
Αν αρχίσουμε να αριθμούμε δημοσιογράφους που θα «έκαιγαν» ανθρώπους της εξουσίας με στοιχεία, αλλά αντί γι’ αυτό είδαν την πόρτα του Μέσου, θα μας πάρει το πρωί. Αυτή η «τσίχλα» των αδιάφθορων του χώρου είναι σαν να λες: «Σκατά με άρωμα μέντας». Τα blogs προς το παρόν δεν έχουν κάμερα και αυτό είναι μεγάλο πλεονέκτημα για τους bloggers και μειονέκτημα για το δημοσιογραφικό μόντελιγκ γιατί το θέμα δεν είναι τί θα πω αλλά «πώς θα βγω».

Το δεύτερο χτύπημα έγινε στην έντυπη δημοσιογραφία. Αφού δεν κατάφεραν να τραβήξουν κόσμο στα περίπτερα ούτε όταν σου έκαναν δώρο χύτρα ταχύτητος, αντιλήφθηκαν ότι διώχνοντας αρθρογράφους με ούμπαλα και ρεπόρτερς με τσαγανό, οι εφημερίδες τους μόνο για να τυλίγεις αβγά από το χωριό κάνουν. Αν εξαιρέσεις τρεις αρθρογράφους (π.χ τον κ. Χ. Γιανναρά), τα υπόλοιπα θέματα είναι αντιγραφή θεμάτων εφημερίδων του εξωτερικού. Και αυτό γιατί οι δημοσιογράφοι των ξένων εντύπων είναι κατά πλειοψηφία free lancers και αυτό σημαίνει ότι αν έχεις το θέμα, έχεις δουλειά και δεν τους νοιάζει είσαι – δεν είσαι «γιος παλαιού συναδέλφου». Μπορεί να έχουν τους χαρτογιακάδες τους και αυτοί αλλά τα φράγκα στην εφημερίδα θα τα φέρει και θα τα πάρει όποιος βάζει το χέρι του στην φωτιά.

Οι bloggers έκαναν καλή δουλειά γιατί ξεκόλλησαν ένα μεγάλο κομμάτι Ελλήνων από τις fast food ειδήσεις και κάθε φορά που γράφουν, κάνουν τον αναγνώστη του post να ψάχνει. Και όταν αρχίσεις να ψάχνεις σκέφτεσαι και όταν σκέφτεσαι έχεις άποψη (μεγάλο αμάρτημα για τους καρεκλοκένταυρους).

Είναι σίγουρο ότι οι «παραδοσιακοί» θα φωνάξουν κι άλλο, θα κάνουν τα πάντα, γιατί προς το παρόν τουλάχιστον δεν τον ελέγχουν το «χώρο». Ομάδες ανθρώπων που καταπιέστηκαν από την επιβολή του «ξέκωλου» συναντήθηκαν τρομάζοντας τους «ρυθμιστές» με τον αριθμό τους. Άνθρωποι που μπήκαν στο περιθώριο επειδή δεν «εξυπηρετούσαν» βγήκαν στην επιφάνεια. Τέχνη και άλλα πολλά που μας στερούσαν εξωνημένοι «διανοούμενοι» και γλείφτες του συστήματος τώρα τα δίνεις ή τα παίρνεις αν το επιθυμείς. Θυμηθήκαμε το τι σημαίνει επιλογή στη ζωή, γιατί μας τη στερούσαν με την επιβολή.

Το μόνο όπλο των αγγελιοφόρων (γιατί δημοσιογράφοι δεν είναι ούτε κατά διάνοια), είναι να βάλουν στους bloggers το σαράκι που λέγεται «πρωτιά». Είναι κάτι σαν την AGB. Πόσες επισκέψεις έχει, αν βγάλει πρώτος το θέμα, αν μένουν πολλή ώρα στο blog. Αυτό το παιχνίδι, αν το παίξουν με τους επαγγελματίες του έξω χώρου, θα το χάσουν σίγουρα. Η ποιότητα του θέματος και της είδησης είναι το ζουμί και εκεί την πάτησαν οι μιντιάδες. Μην την πατήσουμε κι εμείς. Γιατί όπως έλεγαν και οι παλιοί: «Αν δεν έχεις να πεις κάτι, μην λες τίποτε»
από Simple Man