Apneagr’s Weblog

Τα αλεξίπτωτα έχουν εξελιχθεί πάρα πολύ τις τελευταίες δεκαετίες. Έχουν γίνει πιο εύκολα στον χειρισμό και σπάνια πλέον πηγαίνει κάτι στραβά.

Ποιος όμως έχει τα κότσια να κάνει μία βουτιά 2.000 ποδιών, βασίζοντας τη ζωή του σε ένα αλεξίπτωτο που κατασκευάστηκε πριν από 500 περίπου χρόνια;

Ένας Ελβετός κασκαντέρ, ο 36χρονος Ολιβιέ Βιετί-Τεπά τόλμησε και εμπιστεύτηκε τη ζωή του στην ιδιοφυία του Leonardo da Vinci.

Ο Τεπά έκανε τη βουτιά χρησιμοποιώντας ένα αλεξίπτωτο, το οποίο ήταν βασισμένο στα προσχέδια του Ιταλού καλλιτέχνη της Αναγέννησης και τα οποία είχε φτιάξει το 1485.

Μετά την επιτυχή βουτιά του, ο Τεπά δήλωσε: «Δούλεψε άψογα. Δεν μπορούσα με τίποτα να το καθοδηγήσω, και έτσι αφέθηκα να με κατεβάσει αυτό από μόνο του στο έδαφος. Προσγειώθηκα στον αεροδιάδρομο του στρατιωτικού αεροδρομίου Payerne. Ήταν μία τέλεια βουτιά.»

Ωστόσο, ο Τεπά παραδέχτηκε ότι φορούσε και ένα σύγχρονο εφεδρικό αλεξίπτωτο, για την περίπτωση που το σχέδιο του da Vinci δεν κατάφερνε να λειτουργήσει.

Ο Τεπά είναι ο πρώτος άνθρωπος που κατάφερε να προσγειωθεί με ασφάλεια στο έδαφος, χρησιμοποιώντας το μοντέλο του da Vinci. Το 2000, ο Βρετανός Άντριαν Νίκολας προσπάθησε και αυτός να κάνει τη βουτιά με το αλεξίπτωτο του da Vinci αλλά τελικά χρειάστηκε να ανοίξει το εφεδρικό του αλεξίπτωτο προκειμένου να ολοκληρώσει την κατάβασή του.

Το αλεξίπτωτο του Τεπά κατασκευάστηκε από τέσσερα ισόπλευρα υφασμάτινα τρίγωνα, ενωμένα μεταξύ τους ώστε να σχηματίζουν ένα είδος πυραμίδας. Η πλευρά του κάθε τριγωνικού υφάσματος είχε μήκος 6,50 μέτρα, ενώ στην τετραγωνική βάση της πυραμίδας τοποθετήθηκε ένα δίχτυ σαν αυτό της κουνουπιέρας, που διευκόλυνε το άνοιγμα του αλεξίπτωτου. Οι προδιαγραφές βρέθηκαν σε ένα χειρόγραφο του da Vinci, που χρονολογείται από το 1485.

Το αρχικό ξύλινο πλαίσιο που υπήρχε στο προσχέδιο του da Vinci δεν χρησιμοποιήθηκε. Το μοναδικό μειονέκτημα του αλεξίπτωτου, όπως δήλωσε και ο Τεπά, ήταν ότι δεν μπορούσε να το χειριστεί και να το καθοδηγήσει εκεί που ήθελε αυτός. «Κατεβαίνεις και αφήνεσαι στο έλεος των ανέμων,» συμπλήρωσε ο Τεπά.

πηγή:pathfinder.gr

center>
Glitter Graphics – GlitterLive.com

Ωραία όλα εκείνα τα πολιτισμένα περί της μονογαμίας ως «κοινωνικής σύμβασης», της συγχώρεσης του παραστρατήματος, αν αυτό δεν ήταν αποτέλεσμα έρωτα, προκειμένου να σωθεί η σχέση και του «δε θα ήθελα να το μάθω αν επρόκειτο καθαρά και μόνο για σεξ» που λέγαμε σε ένα παλαιότερο άρθρο για την απιστία, στην πράξη, όμως, όλοι θέλουμε να ξέρουμε –ιδιαίτερα όταν υποψιαζόμαστε ότι το έτερον ήμισυ μπορεί να μας απατά– αν μη τι άλλο για να πάρουμε τις αποφάσεις μας για το μέλλον της σχέσης –οι οποίες, και επιτρέψτε μου τη γενίκευση, σπάνια είναι πολιτισμένες και βασισμένες στη διαπίστωση ότι η μονογαμία αποτελεί απλά μια κοινωνική σύμβαση και τίποτα παραπάνω.

Πώς, όμως, θα το καταλάβουμε, τουλάχιστον όσοι δε διαθέτουμε το χάρισμα της έκτης αίσθησης ή την… τύχη των «φίλων» που θα τρέξουν να μας πουν τα νέα; Όχι δύσκολα. Υπάρχουν αρκετά αδιάψευστα σημάδια που όταν εμφανίζονται –ιδιαίτερα δύο ή περισσότερα μαζί– κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου. Όσοι (θεωρούν ότι) διακατέχονται από αισθήματα ανωτερότητας και… «πολιτισμού» μπορούν να μη συνεχίσουν την ανάγνωση.

* Η αποφυγή κάθε είδους επισκέψεων, συναντήσεων και εξόδων με τους φίλους και την οικογένειά σας από την πλευρά του/ της συντρόφου σας –ιδιαίτερα αν μέχρι πρότινος τέτοιες συναντήσεις κανονίζονταν συχνά, χωρίς κανένα πρόβλημα– μπορεί να είναι ένδειξη τύψεων από την πλευρά του/ της. Αν αποφεύγει να δει τους φίλους και την οικογένειά σας, με τους οποίους μέχρι πρόσφατα τα πήγαινε περίφημα, μάλλον δεν είναι επειδή τους βαρέθηκε –είναι επειδή ντρέπεται να τους βλέπει να του/ της φέρονται σαν οικογένεια, ενώ εκείνος-η σας απατά.

* Γκρινιάζει διαρκώς. Αντίθετα απ’ ότι θα περιμένατε, η συνεχής γκρίνια για ό,τι λέτε ή κάνετε είναι, σύμφωνα με τους ψυχολόγους, ένδειξη της υποσυνείδητης προσπάθειας που καταβάλει να δικαιολογήσει στον εαυτό του/ της τις πράξεις του/ της. Αν κάθε προσπάθεια επικοινωνίας αποτυγχάνει γιατί εσείς στα μάτια του/ της «έχετε αλλάξει», αυτόματα οι τύψεις μειώνονται, καθώς η απιστία, στο μυαλό του «ενόχου», είναι δικαιολογημένη: δε φταίει μόνο εκείνος-η, φταίτε κι εσείς που δεν του/ της κάνετε πια.

* Και τι είναι χειρότερο από κάποιον που γκρινιάζει διαρκώς; Κάποιος ή κάποια που δε φαίνεται να προσέχει καν ότι είστε εκεί. Αν ξαφνικά ο/ η σύντροφός σας δε δείχνει να ενδιαφέρεται για τη γνώμη σας, δεν παραπονιέται ότι δεν τον/ την προσέχετε αρκετά, δεν τον/ την πειράζει να μην τον/ την συνοδεύσετε στα γενέθλια του κολλητού, το γάμο του ξαδέρφου ή το πάρτι της εταιρείας, δε δίνει την ίδια σημασία ή δε φαίνεται να συμμετέχει καν σε κοινούς κώδικες επικοινωνίας που είχατε αναπτύξει και αδιαφορεί πλήρως για τις μικρές, καθημερινές σας συνήθειες και διαφωνίες που μέχρι πρότινος τον/ την έκαναν έξαλλο-η, μάλλον η σκέψη του/ της είναι τόσο προσηλωμένη κάπου αλλού, που δεν παρατηρεί καν την ύπαρξή σας.

* Μιλά συχνά για κάποια-ον που δεν ανέφερε πριν. Αν ο… συνένοχος είναι κάποιος από το κοντινό περιβάλλον του/ της συντρόφου σας –για παράδειγμα, ένας συνάδελφος ή κάποιος από τα μαθήματα χορού/ κωπηλασίας/ σκι/ τένις– που δικαιολογείται να συναντά καθημερινά, το όνομά του/ της θα αρχίσει να αναφέρεται σε αρκετές συζητήσεις χωρίς προφανή λόγο και αιτία. Οι αθώες διηγήσεις για την ημέρα στο γραφείο/ γυμναστήριο/ κολυμβητήριο κλπ θα περιλαμβάνουν σχεδόν πάντα το άτομό του/ της, πρώτον γιατί βρίσκεται συνεχώς στο μυαλό του/ της συντρόφου σας, και δεύτερον για το «ξεκάρφωμα» –αν έτρεχε κάτι μεταξύ τους δε θα σας άφηνε να το υποπτευθείτε αναφέροντάς τον/ την διαρκώς, σωστά; Λάθος. Και μάλιστα μεγάλο.

* Ανανεώνει τη σχέση πάθους που είχε με το κινητό όταν το πρωτοπήρε. Ήτοι, κινητό στην τουαλέτα, κινητό δίπλα στο κρεβάτι, κινητό πάνω στο τραπέζι στο εστιατόριο που τρώτε. Ακόμα χειρότερα, απενεργοποιημένο ή «στο αθόρυβο» κινητό χωρίς προφανή λόγο. Ή μάλλον, με πολύ προφανή λόγο: για να μην το ακούσετε όταν θα χτυπάει στις 3.00 τα ξημερώματα μήνυμα που θα λέει «μου λείπεις».

* Αρχίζει να προσέχει τον εαυτό του/ της πολύ περισσότερο απ’ ότι προηγουμένως. Για παράδειγμα, γράφεται γυμναστήριο, βάφεται τα χαράματα για να πάει στο γραφείο, αρχίζει αυστηρή δίαιτα, αγοράζει καινούρια ρούχα –αυτό προφανώς ισχύει μόνο για τους άνδρες, οι γυναίκες το κάνουν ούτως ή άλλως–, βάζει τακούνια και άρωμα για να πάει για ψώνια, αλλάζει κούρεμα… Ακόμα χειρότερα, κάνει όλα τα παραπάνω χωρίς να ρωτάει τη γνώμη σας –π.χ. επιστρέφοντας από το κομμωτήριο δε ρωτάει «σου άρεσε περισσότερο το προηγούμενο χρώμα/ χτένισμα;» όπως συνήθως, ούτε ενδιαφέρεται αν προσέξατε το νέο του/ της look.

* Αποφεύγει να απαντά στις ερωτήσεις σας σχετικά με την ημέρα του/ της, δεν έχετε σχεδόν ποτέ ξεκάθαρη εικόνα του προγράμματός του/ της και δεν κλείνει ραντεβού μαζί σας παρά μόνο μια δυο ώρες πριν, αντίθετα με παλιότερα. Με άλλα λόγια, αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο της συνάντησης με τον/ την άλλον-η, για όσο το δυνατόν περισσότερο γίνεται, και κανονίζει, τελικά, μαζί σας όταν οι πιθανότητες για συνάντησή τους έχουν μειωθεί στο ελάχιστο. Και, βέβαια, φροντίζει να απαντά γενικά και αόριστα για το πού ήταν και τι έκανε αν τον/ την έχει ήδη συναντήσει, ή να επαναλαμβάνει τις ερωτήσεις σας πριν τις απαντήσει –κλασσική μέθοδος εξοικονόμησης χρόνου για τη σύνταξη του καλύτερου δυνατού ψέματος.

* Γίνεται ξαφνικά αυτόνομος-η. Εκεί που πάντα μιλούσε για «εσάς» στο πρώτο πληθυντικό –θα βγούμε με τον τάδε, μας κάλεσαν στο πάρτι, μας πήρε τηλέφωνο η μαμά σου– τώρα μιλά στο πρώτο ενικό για τα σχέδια και τις δραστηριότητές του/ της, τα οποία περισσότερο ανακοινώνει παρά συζητά μαζί σας. Αν, μάλιστα, αποφεύγει τα μακροπρόθεσμα σχέδια –όπως το πού θα πάτε διακοπές το καλοκαίρι– μπορείτε ελεύθερα να ανησυχήσετε ότι η απιστία του/ της δεν είναι μια επιπόλαια περιπέτεια της μιας νύχτας.

* Έχει χάσει κάθε διάθεση για σεξ –μαζί σας. Αν μέχρι χθες κάνατε ολονυχτίες κάτω από τα σεντόνια και τώρα κάθε βράδυ που ξαπλώνει μαζί σας έχει πονοκέφαλο/ νυστάζει/ είναι κουρασμένος-η, μάλλον για την κούραση δε φταίει ο υπερβολικός φόρτος εργασίας, αλλά το γεγονός ότι περνά πολλές ώρες κάτω από τα σεντόνια κάποιου άλλου.

πηγή:in2life.gr

Ο Γερμανός καλλιτέχνης Γκρεγκόρ Σνάιντερ ψάχνει κάποιον να αφήσει την τελευταία του πνοή σε μία γκαλερί, ώστε να συμφιλιώσει το κοινό με την ιδέα του θανάτου.

«Δυστυχώς στις μέρες μας, ο θάνατος και η πορεία προς τον θάνατο προκαλεί μεγάλο πόνο. Η συμφιλίωση με το θάνατο, έτσι όπως το έχω σκεφτεί, μπορεί να διώξει αυτόν τον πόνο,» δήλωσε ο 39χρονος καλλιτέχνης στην Die Welt.

«Ένας καλλιτέχνης μπορεί να συμβάλλει με τον τρόπο του σε αυτό το ζήτημα, φτιάχνοντας ανθρώπινους χώρους θανάτου, όπου οι άνθρωποι θα μπορούν να πεθάνουν με αξιοπρέπεια.»

Ο κατάλληλος υποψήφιος, όμως, για το «όνειρο» του Σνάιντερ δεν μπορεί να είναι ο οποιοσδήποτε. Θα πρέπει να είναι κάποιος που να έχει πολλά κοινά με τον καλλιτέχνη και που θα καταλαβαίνει τις προθέσεις του, όπως είπε και ο ίδιος.

«Ο άνθρωπος που θα αποφασιστεί τελικά να πεθάνει στην γκαλερί θα πρέπει να έχει τακτοποιήσει τα πάντα εκ των προτέρων. Θα είναι το επίκεντρο και όλα θα γίνουν με την συγκατάθεση των συγγενών του. Θα υπάρχει μία πολύ prive ατμόσφαιρα, με κανόνες που θα πρέπει να τηρήσουν οι επισκέπτες,» είπε ο Σνάιντερ ολοκληρώνοντας.

πηγή:pathfinder.gr

Όπως και τα παιδιά, οι περισσότεροι από εμάς ξοδεύουμε κάποιο χρόνο ξαπλωμένοι στο γρασίδι, παρακολουθώντας τα σύννεφα να περνούν μπροστά από τα μάτια μας και να παίρνουν τη μορφή διαφόρων αντικειμένων.

Σήμερα, μια εταιρεία αποφάσισε να επέμβει σε αυτούς τους τυχαίους σχηματισμούς κατασκευάζοντας «σύννεφα» που μπορούν να πάρουν οποιαδήποτε μορφή.

Τα σύννεφα αυτά στην ουσία είναι ένα μίγμα αφρού από σαπούνι και αέριο που είναι ελαφρύτερο από τον αέρα, όπως το ήλιο.

Η κατασκευαστική εταιρεία χρησιμοποιεί μια συσκευή παρασκευής χιονιού για την δημιουργία αιωρούμενων διαφημίσεων και μηνυμάτων, που έχουν πάρει το όνομα Flogos. Η μηχανή έχει τη δυνατότητα να παράγει ένα Flogo κάθε 15 δευτερόλεπτα. Το κόστος ενοικίασης της μηχανής αυτής για μια μόνο μέρα ανέρχεται στα $2,500.

Τα Flogos έχουν διαστάσεις 60×30 εκατοστά και σε γενικές γραμμές μπορούν να διατηρηθούν από μερικά λεπτά έως μια ώρα, αναλόγως τις κλιματολογικές συνθήκες.

Ο εφευρέτης των ιπτάμενων διαφημιστικών, Francisco Guerra, αναφέρει ότι τα Flogos είναι περιβαλλοντικά φιλικά καθώς εξατμίζονται τελικά στην ατμόσφαιρα.

πηγή:pathfinder.gr

Μέχρι χθες ήταν ο σκύλος και η γάτα, τώρα ήρθε η σειρά του σκαντζόχοιρου να αντικαταστήσει τα δύο τετράποδα στην καρδιά των Βρετανών και να γίνει το αγαπημένο οικόσιτο ζωάκι. Όλο και περισσότεροι φιλόζωοι σπεύδουν να αποκτήσουν ένα μικρό σκαντζόχοιρο, ειδικά αυτοί που εργάζονται μέχρι αργά, γιατί όπως λένε οι νυκτερινές συνήθειες του ζώου αυτού ταιριάζουν με τη δική τους ζωή. Οι σκαντζόχοιροι κοιμούνται όλη την ημέρα και ξυπνούν όταν τα αφεντικά τους επιστρέφουν στα σπίτια τους, έτοιμοι για παιχνίδι. Βέβαια οι σκαντζόχοιροι που έχουν τη μεγαλύτερη ζήτηση δεν είναι οι ντόπιοι, αλλά οι αφρικανοί πυγμαίοι που χωρούν στην παλάμη του χεριού. “Είναι απίστευτα γλυκά ζωάκια. Είναι αστείος ο τρόπος που τρέχουν δεξιά και αριστερά ή που χώνουν τη μύτη τους παντού”, δηλώνει η Μπόνι Μάρτιν, η οποία εκτρέφει σκαντζόχοιρους και ήδη έχει μια μεγάλη λίστα αναμονής πελατών.   Η τιμή για έναν τέτοιο σκαντζόχοιρο συνήθως φτάνει τις 300 στερλίνες. Τρέφονται με τροφές για γάτες, αλλά θέλουν το ένα τρίτο της ποσότητας που χρειάζεται μια γάτα, διευκρινίζει η Μάρτιν η οποία όμως προειδοποιεί ότι αυτό το είδος σκαντζόχοιρου δεν μπορεί να επιβιώσει στη φύση γι’ αυτό κάποιος πρέπει να σκεφτεί καλά πριν τον αγοράσει.

πηγή: ert.gr

Ένα δαχτυλίδι πίσω από μια ανθοδέσμη με λουλούδια απλά δεν θα ήταν αρκετό για έναν προγραμματιστή που αποφασίζει να κάνει το μεγάλο βήμα.

Ο Bernie Peng πραγματοποιήσε αναπρογραμματισμό του αγαπημένου παιχνιδιού της Tammy Li, «Bejeweled», έτσι ώστε ένα δαχτυλίδι και μια γαμήλια πρόταση να φανεί στην οθόνη της αγαπημένης του όταν θα κατέρριπτε ένα συγκεκριμένο ρεκόρ. Τελικά η Li κατάφερε να μαζέψει τους απαιτούμενους πόντους και δέχτηκε την πρόταση του ρομαντικού προγραμματιστή…

Το πρωτότυπο αυτό εγχείρημα δημοσιοποιήθηκε αφού ο Peng, οικονομικός αναλυτής – προγραμματιστής, παρέθεσε λεπτομέρειες στο προσωπικό του ιστολόγιο. Ο προγραμματισμός ήταν δύσκολος και χρειάστηκε πάνω από ένα μήνα.

«Θεωρώ ότι ήταν ένας πολύ πρωτότυπος τρόπος,» σχολιάζει ο Peng στη The Star-Ledger of Newark.

Το ζευγάρι σκοπεύει να παντρευτεί σύντομα ενώ η εταιρεία PopCap Games από την οποία προέρχεται το περιβόητο παιχνίδι “Bejeweled,” θα προσφέρει τα μεταφορικά του ζευγαριού έως το Seattle.

«Οι περισσότερες εταιρίες παιχνιδιών θα αντιμετώπιζαν διαφορετικά την παραποίηση του λογισμικού τους,» σχολιάζει ο Garth Chouteau από την PopCap.

Η εταιρεία προμηθεύει επίσης με αντίτυπα του παιχνιδιού τους καλεσμένους του γάμου. Στο γνωστό παιχνίδι, οι παίχτες μπορούν να κερδίσουν πόντους, διαφοροποιώντας κοσμήματα, ώστε να σχηματίσουν οριζόντιες ή κατακόρυφες αλυσίδες.

πηγή:pathfinder.gr

Όταν αρχίσαμε να σχεδιάζουμε αυτό το άρθρο, είχα στο μυαλό μου μια εισαγωγή που θα μιλούσε για το ρόλο που έχει πλέον αποκτήσει η ελληνική μπλογκόσφαιρα στην καθημερινή ζωή μας, για το πώς όλοι μας έχουμε αγαπημένα αναγνώσματα, ή αν θέλετε αγαπημένους συγγραφείς – bloggers, με τους οποίους αρχίζουμε ή κλείνουμε τη μέρα μας, για το πόσο άδικες είναι οι σκέψεις περί προσπάθειας φίμωσής της που πλανώνται τις τελευταίες μέρες πάνω από τα κεφάλια όλων μας.

Πολλές –μα πολλές– ώρες από τη στιγμή που ξεκίνησα να γράφω, δεν έχω ακόμη καταφέρει να σταματήσω να διαβάζω τυχαία posts σε αγαπημένα και μη ελληνικά blogs, να σβήνω και να γράφω, να προσθέτω και να αφαιρώ από τη λίστα, να καταλήξω, τελικά, στα δέκα αγαπημένα ελληνικά blogs που είχαμε σκοπό να συμπεριλάβουμε αρχικά. Δε θέλω πια να θεωρητικολογήσω για το φαινόμενο του blogging, για τη θέση του στην κοινωνία, για το ποιος τελικά (θα έπρεπε να) είναι ο ρόλος του.

Θέλω μόνο να πω ότι όλοι έχουμε αγαπημένα blogs, αναγνώσματα που μας φτιάχνουν τη μέρα, που μας εμπνέουν, που μας συγκινούν, που μας ταρακουνούν, που μας βάζουν σε σκέψεις, που μας προβληματίζουν, που μας αρέσει απλά να διαβάζουμε. Και να παρουσιάσω τα έντεκα στα οποία κατάφερα τελικά να καταλήξω, σε εντελώς τυχαία σειρά, ως φόρο τιμής στους ανθρώπους που εδώ και δύο χρόνια μας δημιουργούν συναισθήματα και σκέψεις, και τους οποίους αξίζει πραγματικά να «ανακαλύψετε» όσοι δεν τους γνωρίζετε ήδη. Δεν μπορούσα να βρω καλύτερο τρόπο για να εκφράσω το κλισέ «για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι».

Πιτσιρίκος
Ε, ναι λοιπόν. Παρά τα όσα έχουν γράψει κατά καιρούς εναντίον του όσοι θα ήθελαν να βρίσκονται στη θέση του, ο Πιτσιρίκος είναι –όπως λέει και το τραγούδι του Κραουνάκη– λατρεία. Μπορεί να το «χάνει» κατά καιρούς –διότι πόσο αστείος μπορεί να είναι ο μέσος άνθρωπος επί καθημερινής βάσης;– επανέρχεται όμως δυναμικά για να μας κάνει να κλαίμε από τα γέλια μπροστά στην οθόνη και να γινόμαστε ρεζίλι στο γραφείο. Αλλά χαλάλι του. Όσοι αμφιβάλλετε για την αξία της σάτιρας, ή το πολυσχιδές του ταλέντου του, αναζητήστε τα παλιά, «σοβαρά» του κείμενα –και ιδιαίτερα εκείνο που μιλά για ένα καλοκαίρι στη Νάξο.

Έντεκα
Ο θεσσαλονικιός Άρης Δημοκίδης, όταν δε γράφει παιδικά βιβλία και άρθρα για το Soul, γράφει ένα από τα καλύτερα ελληνόφωνα blogs. Λιτό, μεστό, ευανάγνωστο κι ευχάριστο, το Έντεκα δεν είναι τυχαίο ότι ανήκει σε έναν από τους λιγοστούς Έλληνες πολίτες που δηλώνουν πως «αυτά που του αρέσουν και τον ενθουσιάζουν, για κάποιον περίεργο λόγο είναι πολύ περισσότερα απ’ αυτά που τον εκνευρίζουν». Έντεκα «διάφορα», μικρά και ενδιαφέροντα, νέα, σκέψεις, ιδέες, κάθε Δευτέρα και έντεκα “bonus” ανά τακτά χρονικά διαστήματα –έντεκα ατάκες του Γούντι Άλεν, έντεκα αγαπημένοι ήρωες παιδικών βιβλίων, έντεκα πολύ μεγάλες κακίες, έντεκα εκδοχές για το ποιο είναι τελικά το νόημα της ζωής.

Παραμυθάς & Cpil
Αν το όνομα «Παραμυθάς» σας φέρνει κάτι συγκεχυμένα οικείο στο νου, δείτε αυτό το βίντεο πριν συνεχίσετε την ανάγνωση. Ωραία, τώρα φαντάζομαι δε χρειάζεται να εξηγήσουμε γιατί απλώς λατρεύουμε τα blogs του Νίκου Πιλάβιου και του γιου του, Κωνσταντίνου. Γραμμένα με ένα ταλέντο που πρέπει να πέρασε στα γονίδια, γεμάτα εικόνες, συναισθήματα και σκέψεις, αλλά και γεμάτα δημιουργία –πώς θα μπορούσε, άλλωστε, να είναι αλλιώς;– είναι, και τα δύο, από τα αναγνώσματα εκείνα που σε εμπνέουν. Το πρώτο, συγκινητικό κάποιες στιγμές για όσους μεγάλωσαν με τα παραμύθια του κ. Πιλάβιου, επικεντρώνεται στο μεγαλύτερο ταλέντο του δημιουργού του, τις ιστορίες για παιδιά, αλλά εμπεριέχει και πολύτιμες σκέψεις σχετικά με την ανατροφή τους. Το δεύτερο, του Κωνσταντίνου –που τον ξέρετε από τις αμέτρητες διαφημιστικές δουλειές του, τις μικρού μήκους ταινίες του, την εκπληκτική The Series που βασίζεται σε ελληνικά blogs και από… παλιά, από το ρόλο του στο Σπίτι για Πέντε–είναι υπέροχο οπτικά, αλλά και εθιστικό από άποψη περιεχομένου, ακριβώς γιατί είναι λιτό κι απέριττο, γραμμένο σαν mail σε φίλο, με κέφι και διάθεση να μοιραστεί σκέψεις, συναισθήματα και στιγμές, πράγματα από τα πιο απλά και καθημερινά μέχρι τα πιο σπουδαία.

Πρέζα TV
Η κοινωνία, η κυβέρνηση, οι θεσμοί, το σύστημα αξιών, η εκκλησία. Όλοι και όλα αμφισβητούνται, κρίνονται, (απο)δοκιμάζονται και καταγγέλλονται με γλώσσα που τσακίζει κόκαλα από έναν blogger που, όσο κι αν κάνει εχθρούς και δημιουργεί φασαρίες, άλλο τόσο ξέρει να λέει τα πράγματα με το όνομά τους, να βρίσκει υποστηρικτές και, εν τέλει, να λέει από την πρώτη γραμμή όλα εκείνα που «κάποιος έπρεπε να τα πει» –έστω και αν δε συμφωνούμε πάντα όλοι με το σύνολο των γραφόμενων ή τη διατύπωσή τους. Respect.

Old Boy
«Ιστορίες, αμαρτίες και μεγάλα λάθη». Και όχι μόνο αυτά. Δυνατή γραφή, ιδιαίτερη αίσθηση του χιούμορ, ελαφρά –αλλά πάντα εύστοχη– ειρωνεία προς όλα τα κακώς κείμενα του δημοσίου, κυρίως, βίου, στοχασμοί, προβληματισμοί και το θέμα… ελεύθερο, διότι, όπως ο ίδιος γράφει «πολλές φορές ξεκινάω χωρίς να ξέρω τι ακριβώς θέλω να πω, ξέροντας όμως ότι εκεί, μέσα στο εκάστοτε ερέθισμα, κρύβεται κάτι που ζητά φορτικά να ειπωθεί». Αυτή ακριβώς είναι η ουσία.

Movies for the Masses
Έχοντας σχεδόν ξεφύγει από τη λογική του blog, και τείνοντας να καταστεί εξειδικευμένη διαδικτυακή έκδοση, το Movies for the Masses είναι μακράν το καλύτερο στο είδος του blog, τόσο αισθητικά όσο και από άποψη περιεχομένου. Παρουσιάσεις νέων trailer, καλογραμμένες κριτικές των ταινιών της εβδομάδας, ανάλυση κινηματογραφικών ειδήσεων και, κυρίως, άποψη –τεκμηριωμένη, δοσμένη με κέφι και ολοκληρωμένη, έστω κι αν δε συμφωνούμε πάντα μαζί της. Αγαπημένη λεπτομέρεια, οι «εξυπνάδες» αντί «σχολίων» στο τέλος κάθε κειμένου.

Queerdom
Περί σεξουαλικών προτιμήσεων, δικαιωμάτων του «10%» και νέων της εγχώριας, ή και παγκόσμιας, LGBT κοινότητας ο λόγος, θα φανταζόταν κανείς. Το Queerdom, όμως, σε καμία περίπτωση δεν είναι μόνο αυτά. Είναι ακόμη, και πρωτίστως, βιώματα, σκέψεις και αναλύσεις επάνω σε θέματα ταμπού, γραμμένες με τον αντικειμενικότερο υποκειμενισμό που έχετε συναντήσει στη μπλογκόσφαιρα, στη γλώσσα μιας χώρας που αγαπά να έχει ταμπού, από μια 25χρονη ομοφυλόφιλη γυναίκα που επιλέγει να πει τα πράγματα με το όνομά τους. Μέρες που είναι, οι μη έχοντες σοβαρές προκαταλήψεις ρίξτε του μια ματιά, αξίζει πραγματικά τον κόπο.

Mirror by Apsoy
Απαλλαγμένο από κάθε στοιχείο εντυπωσιασμού, εφοδιασμένο με γραφή που μεταφέρει εικόνες και συναισθήματα χωρίς ποτέ να γίνεται επιτηδευμένα λυρική ή έντεχνα περίπλοκη, το blog του Apsoy δίνει κάθε φορά την αίσθηση ότι διαβάζεις το ημερολόγιο ενός στενού φίλου. Συγκρατημένα οργισμένο σε κάποια σημεία, ανεπιτήδευτα αισιόδοξο σε άλλα, πάντα πασπαλισμένο με δυνατές δόσεις χιούμορ και διακριτικής ειρωνείας, είναι, τις περισσότερες φορές, το blog που μας φτιάχνει τη μέρα.

Oneiros
Όχι μόνο τιμής ένεκεν, καθότι ο Αστέρης Μασούρας είναι ένας από τους πρώτους Έλληνες bloggers, αλλά και γιατί το blog του, που αν επιδεχόταν κατηγοριοποίηση θα έμπαινε σαφέστατα κάτω από το tag «δημοσιογραφία των πολιτών», χαρακτηρίζεται από την ψύχραιμη πλην δυνατή γραφή του, από την αντικειμενική –στο βαθμό που η αντικειμενικότητα υφίσταται ως έννοια– ματιά του και από έναν ακτιβισμό που δεν είναι δήθεν ή αυτοσκοπός, αλλά συγκροτημένος και με στόχους. Η εποχή που θα διαβάζουμε τις ειδήσεις από το blog του, αντί για τα ειδησεογραφικά portals, δεν είναι καθόλου μακριά –για κάποιους έχει ήδη έρθει.

123 λέξεις
Μικρά, ρομαντικά, συναισθηματικά, αφαιρετικά κείμενα που εκφράζουν σκέψεις, συναισθήματα, προβληματισμούς και αναμνήσεις, πάντα με 123 λέξεις και πάντα με έναν λυρισμό αυθύπαρκτο, όχι επιτηδευμένο, σαν ημερολόγιο που δεν απευθύνεται σε κάποιον συγκεκριμένα, που δεν έχει την ανάγκη να σε κάνει να καταλάβεις, μέσα από μακροσκελείς εξηγήσεις, αστερίσκους και παραδείγματα. Ξέρει ότι θα το καταλάβεις συνειρμικά, σχεδόν υποσυνείδητα, από τις εικόνες που ζωντανεύει μπροστά σου και που αξίζουν… 123 λέξεις η καθεμία.

άρθρο της Ηρώς Κουνάδη από το in2life.gr

Μια μητέρα δυο παιδιών από το Gloucestershire της Αγγλίας αναφέρει ότι ο σκύλος της έσωσε τη ζωή βοηθώντας την να ανακαλύψει ότι έπασχε από καρκίνο του μαστού.

Η Anna Davis, 38 ετών, είχε πάει βόλτα με τον σκύλο της Wispa ράτσας Labrador, όταν το αγαπημένο της κατοικίδιο πήδησε και άρχισε να παίζει με το στήθος της.

Η νεαρή γυναίκα, είπε χαρακτηριστικά: «Το στήθος μου πόνεσε και ένιωσα την παρουσία ενός όγκου. Εάν η Wispa δεν είχε πηδήσει πάνω μου, ίσως να μην το είχα ανακαλύψει έγκαιρα. Της χρωστάω τη ζωή μου.»

Η Anna χειρουργήθηκε σε νοσοκομείο του Tewkesbury και σήμερα η κατάσταση της παρουσιάζει βελτίωση μετά από χημικοθεραπείες και ραδιοθεραπείες.

Οι ειδικοί πιστεύουν ότι η αντίδραση της Wispa θα μπορούσε να ήταν σκόπιμη.

Η Claire Guest, η οποία εργάζεται στον κέντρο Cancer and Biodetection in Dogs, είπε: «Οι μελέτες μας αποδεικνύουν ότι τα σκυλιά μπορούν να ξεχωρίζουν την οσμή των καρκινικών κυττάρων.»

πηγή;pathfinder.gr

Μπορεί η πρωταπριλιά να πέρασε αλλά δεν πρόκειται για αστείο. Όπως όλα δείχνουν, ένας άντρας από την περιοχή Lancashire, ο οποίος ζούσε σε ένα «στοιχειωμένο» σπίτι με την οικογένεια του, άρχισε να λαμβάνει γραπτά μηνύματα από την γυναίκα του που είναι νεκρή εδώ και 5 χρόνια.

Ο Frank Jones, 59 ετών, αναγκάστηκε να μετακομίσει πριν από 20 χρόνια στο σπίτι του στην οδό Windsor, για το οποίο είχαν ακουστεί πολλά. Ο Jones αρχικά ήταν δύσπιστός όμως πολύ σύντομα άλλαξε γνώμη.

«Πίστευα ότι όλα αυτά που είχαν ακουστεί ήταν εικασίες, όμως σύντομα άρχισα να ακούω θορύβους μέσα στο σπίτι ενώ αρκετά συχνά αναδύονταν περίεργες οσμές.»

Η κόρη του Jones, η Maureen, 30 ετών, επιβεβαιώνει ότι όντως το σπίτι είχαν καταλάβει πνεύματα. «Νομίζεις ότι οι άνθρωποι υπερβάλλουν ώσπου να το βιώσεις εσύ ο ίδιος.»

Η γαλήνη όμως βασίλεψε στο στοιχειωμένο σπίτι όταν οι Jones κατέφυγαν στον εξορκισμό.  Παρόλα αυτά η ηρεμία δεν κράτησε για πολύ αφού πριν από 5 χρόνια ο Jones έχασε το γιό του, 32 ετών, από όγκο στον εγκέφαλο και την γυναίκα του, 69 ετών, από καρδιακή ανακοπή.

Όπως εξηγεί ο Jones: «Όταν η Sadie πέθανε γύρισα πίσω και ένιωσα πως δεν ήθελα να μπω μέσα στο σπίτι. Αμέσως μετά είδα μια κλήση από το τηλέφωνο του σπιτιού μου στο κινητό, όμως στο σπίτι εκείνη τη στιγμή δε βρισκόταν κανένας! Όταν μπήκα μέσα στο σπίτι κατακλύστηκα αμέσως από τη μυρωδιά των τσιγάρων που κάπνιζε η Sadie και του αρώματος της.»

Σύμφωνα με τον Jones, έκτοτε η οικογένεια του λαμβάνει γραπτά μηνύματα, τα οποία πιστεύει ότι προέρχονται από τη Sadie. «Η Sadie πάντα είχε ένα κινητό τηλέφωνο μαζί της, τη θάψαμε με αυτό, στα μηνύματα περιέχονται φράσεις που μόνο η Sadie θα μπορούσε να συντάξει.»