




Ο μικρός ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΟΣ βλέπει ανήμπορος τη μητέρα του, να πεθαίνει στην αγκαλιά του.
Τι να πούμε…
Τώρα που όλοι έχουμε σηκωθεί από το γιορτινό τραπέζι με το στομάχι τίνγκα, σας εύχομαι καλή χώνεψη με το παρακάτω βίντεο…
What about now (και τώρα τι)
Κάντε αυτό που έκανα και εγώ κοιτάξτε τα πρόσωπα αυτών των παιδιών στο βίντεο και μετά γυρίστε να κοιτάξετε και τα πρόσωπα των παιδιών σας…
Σας ζητώ συγνώμη αν σας στεναχώρησα χρονιάρα μέρα.
Δείτε το…

Η Ελλάδα έσκυψε να δει μέσα από την τρύπα που άνοιξε η σφαίρα στο κορμί του Αλέξη και είδε την δημοκρατία να ξεφτιλίζεται…
apneagr

Εμείς λοιπόν, κάναμε μία γενιά που δεν έχει άπιαστα όνειρα. Γεννήσαμε παιδιά που έχουν ως πρότυπο όχι τους δικούς μας αυτοδημιούργητους πατεράδες, όχι τους οικοδόμους που δούλευαν από νύχτα σε νύχτα, όχι τους γονιούς που δούλευαν για να τους ξεπεράσουμε. Κάναμε μία γενιά που έχει εμάς ως πρότυπα. Και τι… πρότυπα είμαστε εμείς; Είμαστε οι κύριοι με το καινούργιο αυτοκίνητο και διαμέρισμα με δάνειο, με την πλάσμα TV με δώρο playstation για το παιδί (για να μας αδειάζει την γωνιά όταν γυρνάμε «φορτωμένοι» από το γραφείο), με τα ραντεβού για extensions και γαλλικό μανικιούρ, με στόχο ένα 4Χ4, με γκόμενο ή γκόμενα τα απογεύματα που το παιδί κάνει 2ωρο «ιδιαίτερο».
Και έχουμε την σιγουριά ότι τα παιδιά δεν καταλαβαίνουν τις μικροκομπίνες μας! Ότι δεν καταλαβαίνουν όταν γυφτοκαμαρώνουμε που καθίσαμε δίπλα στον βουλευτή ή στον Δήμαρχο σε ένα κοκτέιλ πάρτι αλλά και ούτε ότι αρχίζουμε να γλείφουμε τον κάθε κρατικό υπάλληλο όταν είναι έτοιμος να μας «χώσει» το χαράτσι. Ας βάλουμε μία φορά τον εαυτό μας στα μάτια ενός 15χρονου για να δούμε τί βλέπουν πάνω μας επί καθημερινής βάσης. Την καθημερινή μας ξεφτίλα όταν παίρνουμε δωράκι στα παιδιά μας το καινούργιο κινητό τηλέφωνο, το δερμάτινο μπουφάν μάρκας για να έχουμε το θράσος να τους λέμε: «Τί σου λείπει, εγώ χρεώνομαι για να έχεις εσύ τα πάντα». Και όταν σε κοιτάνε με εκείνα τα μάτια που είναι καθρέπτης, ο οποίος δείχνει την γύμνια σου, τους δίνεις 50 ευρώ να πάνε στην in καφετέρια για να ξεχάσουν την ξεφτίλα σου.
Τα παιδιά είναι στον δρόμο γιατί αν μείνουν στο «κωλομεγλυφάτο» σπίτι μας ή θα μας χτυπήσουν ή θα μας κάψουν ζωντανούς. Βγαίνουν στο δρόμο αλλά γυρίζουν με σκυμμένο το κεφάλι για να κάνουν ιδιαίτερο με τον καθηγητή του δημοσίου που προσλάβαμε για να του βάλει και ένα καλό βαθμό στο απολυτήριο. Θεωρούμε ότι επειδή γίναμε εμείς τεμπέληδες και τα παιδιά μας είναι τεμπέληδες. Θεωρούμε ότι επειδή σκύψαμε για την βόλεψή μας, θα κάνουμε και τα βλαστάρια μας να προσκυνήσουν.
Πριν φωνάξουμε για την ανασυγκρότηση του ελληνικού κράτους, πρέπει πρώτα να κάνουμε ανασυγκρότηση του εαυτού μας. Τα παιδιά δεν κάνουν πορείες για την πάρτη τους, κάνουν πορεία για να ξυπνήσουν εμάς. Εμάς που τα γεννήσαμε, τα μεγαλώσαμε και τα τοποθετήσαμε σαν λαμπατέρ στο πανάκριβο σαλόνι μας, σαν μπρελόκ στα κλειδιά του πανάκριβου αυτοκινήτου μας, σαν κορνίζα στο αστραφτερό μας γραφείο, σαν τον ρομαντικό μας εαυτό που τον καταχωνιάσαμε για να μην μας φτύνει.
από Simple Man
Τα δάκρυα των παιδιών για έναν δικό τους που σκοτώθηκε απαιτούν τον (σιωπηλό) σεβασμό μας. Τα δάκρυα των γονιών που τρέμουν μήπως συναντήσουν την ίδια μοίρα τα δικά τους παιδιά, επειδή «πήγαν μια βόλτα στα Εξάρχεια», χρειάζονται την (ειλικρινή) κατανόησή μας. Τα δάκρυα των παιδιών του εγκληματία-σε-ώρα-υπηρεσίας πρέπει να βρουν (πραγματική) κατανόηση. Τα συναισθήματα και οι σκέψεις, η προσπάθεια απάλυνσης του πόνου, συγκράτησης της οργής και εκτόνωσης του θυμού είναι όλα απαραίτητα και μπορεί μάλιστα να μας κάνουν λίγο πιο ανθρώπινους απ’ όσο υποκριτικώς (κατά κανόνα) υποστηρίζουμε πως είμαστε. Η εκδίκηση, όμως, δεν ταιριάζει στους πολίτες, αναιρεί τη δικαιοσύνη και υποβαθμίζει τη δημοκρατία.Το χειρότερο είναι πως… υποκρινόμαστε ότι δεν βλέπαμε την άβυσσο μίσους που τόσο καιρό έχει ανοίξει και συντηρείται ανάμεσα σ’ ένα πολύ μεγάλο τμήμα της νεολαίας και την αστυνομική αρχή. Ποιος επαγγελματίας, που θα τον έβριζαν στον δρόμο προς την εργασία του, κάθε μέρα, θα έμενε στη γειτονιά οκτώ ολόκληρα χρόνια; Οταν για να μετακινηθεί ένας δημόσιος υπάλληλος φροντίζουν συνδικάτο και κόμμα, γιατί δεν λειτουργούν στοιχειώδεις κανονισμοί μιας υποτυπώδους οργάνωσης (για Σώματα Ασφαλείας σε κατάσταση αφόρητης πίεσης), τότε απλώς περιμένουμε το χειρότερο να συμβεί.
Παρόμοια υποκρισία υπάρχει και στην πλευρά των «καθοδηγητών» των Εξαρχείων ή άλλων «προοδευτικών» που (πιο συχνά απ’ όσο φανταζόμαστε) χρησιμοποιούν το φρέσκο μυαλό των παιδιών για να τους περάσουν διδάγματα μιας κρυπτο-αυταρχικής θέσπισης της κοινωνίας μας. Μα αλήθεια, δεν γνώριζε κανείς τι συμβαίνει στη νεολαία μας; Δεν έπρεπε κάποιος να δώσει σημασία στη μόδα που διαχύθηκε στη νεολαία τα πολλά τελευταία χρόνια, που θέλει τον μπάτσο να προπηλακίζεται και να υβρίζεται; Και, επιπλέον, να θεωρείται η στάση αυτή «πολιτική πράξη»; Και, ακόμη, σε πάμπολλες περιπτώσεις, να προστατεύεται ο παραβάτης από τις «γνωριμίες» των γονιών ή από το σύστημα «συνηγόρων» ή από μουράτους πολιτικούς;
Υποκρισία και ψέμα πηγάζει και από την απραξία και, το χειρότερο, από τις πράξεις της δικαιοσύνης. Συχνά, αποφάσεις της, σε περιπτώσεις μάλιστα που έχουν συγκλονίσει την κοινή γνώμη, δεν ικανοποιούν το κοινό περί δικαίου αίσθημα. Και μη βιαστείτε να αποδώσετε την ασύμπτωτη πορεία δικαίου και δικαιοσύνης, στην τηλεοπτική επανάληψη των αφόρητων σκηνών βάναυσης κακοποίησης στην υπόθεση της «ζαρντινιέρας». Οι νέοι, ιδιαίτερα αυτοί, δεν χρειάζονται την κομματικοκρατούμενη τηλοψία. Eχουν το Iντερνετ, το YouTube, τα κινητά τους, τα ιντερνετικά στέκια, τα καφενεία «ελεύθερων» πολιτικών συζητήσεων. Στον κόσμο αυτό, της νεολαίας, η απόχρωση και μόνον της στολής δημιουργεί απέχθεια, ο δικαστής είναι εξωνημένος ή δούλος, ο σώφρων δάσκαλος εκπροσωπεί τον «πατέρα», όλος ο κόσμος είναι ένα και είναι εναντίον του. Οταν η υποκρισία πλημμυρίζει τα πάντα, τα μόνα δάκρυα που αρμόζουν είναι του θυμού που θα σαρώσει το παλιό καθεστώς. Μαζί με τα άλλα, των δακρυγόνων…
Tου Mπαμπη Παπαδημητριου από την Καθημερινή

Η ιδέα άνηκε σε έναν από τους λίγους πιστούς που απέμειναν στου Μαξίμου μετά την αποχώρηση του Θόδωρου: “πρόεδρε, η μόνη λύση είναι να συλλάβουμε τα νήπια. Μπορεί να μην καταφέρουμε να λύσουμε το πρόβλημα άμεσα, αλλά θα σώσουμε τις επόμενες γενιές. Που ξέρετε τι θα γίνουν, όταν μεγαλώσουν; Στην καλύτερη των περιπτώσεων, θα πετάνε νεράντζια στα αστυνομικά τμήματα. Στη χειρότερη θα γίνουν τρομοκράτες”…
Ο Άλλος άκουγε σχεδόν… μηχανικά. Ήταν ήδη πολύ κουρασμένος, έπειτα από το 34ο διάγγελμα προς τον ελληνικό λαό. Κούνησε το κεφάλι του. Αυτό ήταν! Οι άλλοι το εξέλαβαν ως κατάφαση και η διαταγή έφυγε προς τις ειδικές δυνάμεις: “Συλλάβετε τα νήπια”.
Μία απίστευτη μέρα εξελίχτηκε από άκρη σε άκρη της χώρας. Άνδρες με αντιασφυξιογόνες μάσκες και αυτόματα όπλα εισέβαλαν σε μαιευτήρια, σε σπίτια, σε παιδικούς σταθμούς, σε σχολεία. Κι επειδή δεν έφταναν οι κλούβες της αστυνομίας, για να επιτελέσουν το έργο, επιστρατεύτηκαν τα φορτηγά του στρατού. Μάνες έτρεχαν, κλαίγοντας πίσω από τα φορτηγά που έφευγαν με μεγάλη ταχύτητα από το μέρος του παιδομαζώματος, πατεράδες έπεφταν στα γόνατα, για να παρακαλέσουν τους ένστολους να μην πάρουν το δικό τους παιδί…
“Κύριε πρόεδρε, είστε καλά”. Εκείνος σηκώθηκε αλαφιασμένος. Τον είχε πάρει ο ύπνος στον καναπέ από την πολύ κούραση. Κοίταξε γύρω του με άγχος. “Τα δίδυμα είναι καλά; Τα άφησαν ή μήπως”…
Κατάλαβε ότι όλα ήταν ένα κακό όνειρό. Σηκώθηκε από την καρέκλα του και με αργά βήματα έφτασε μέχρι το παράθυρο. Έξω υπήρχε απόλυτη ησυχία. Τότε πήρε την μεγάλη απόφαση. Τουλάχιστον δε θα τον συγκρίνατε στο μέλλον με τον Ηρώδη…
ΣΗΜ: Χτες συνέλαβαν με χειροπέδες στον Πειραιά δωδεκάχρονο! Πόσο πιστεύετε ότι απέχει η φανταστική ιστορία που μόλις διαβάσατε με την πραγματικότητα; Δεν επιχειρούμε να δικαιώσουμε τους νέους που πετάνε νεράντζια στα αστυνομικά τμήματα. Πρόκειται για παραβατική συμπεριφορά. Αλλά, όταν μία κυβέρνηση έχει καταφέρει να βγάλει στο δρόμο και τα νήπια, τότε έχει σίγουρα αποτύχει και απέχει λίγο από την γελοιοποίηση…
Θανάσης Μαυρίδης από το capital


Οι περασμένες μέρες πίσω μένουν,
μια θλιβερή γραμμή κεριών σβησμένων·
τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,
κρύα κεριά, λιωμένα, και κυρτά.
Δεν θέλω να τα βλέπω· με λυπεί η μορφή των,
και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι.
Εμπρός κυττάζω τ’ αναμένα μου κεριά.
Δεν θέλω να γυρίσω να μη διώ και φρίξω
τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,
τι γρήγορα που τα σβηστά κεριά πληθαίνουν.
Κωνσταντίνος Π. Καβάφης
Καλό ταξίδι Gregory…
apneagr

Ένα 15χρονο παιδί χάθηκε από τη σφαίρα ενός αστυνομικού…
Το 15χρονο παιδί έκανε κάτι κακό . Επιτέθηκε σε έναν αστυνομικό με ρόπαλο ή μπουκάλι ή μολότωφ ή είπε μια κουβέντα παραπάνω…
Ήταν κακό(;;;) παιδί…
Δεν γεννήθηκε όμως κακό παιδί…
Γεννήθηκε σε μια κακή κοινωνία…
Και ο αστυνομικός που το δολοφόνησε γεννήθηκε σε μια κακή κοινωνία…
Τον εκπαίδευσαν να χτυπάει , να δέρνει , να μισεί τη διαφορετικότητα…
Στο 15χρονο παιδί έμαθαν να μισεί τις μπλε στολές…
Οι ίδιοι άνθρωποι τους τα έμαθαν όλα αυτά…
Για να εξυπηρετήσουν την εκάστοτε εξουσία , για να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη , για να δώσουν έμφαση στην ανάγκη ενός “ισχυρού κράτους” , ενός “κράτους-μπαμπούλα”…
Σήμερα έκλεισαν δυο σπίτια…
Του νεκρού 15χρονου και του φονιά αστυνομικού…
Ο υπουργός όμως υποσχέθηκε παραδειγματική τιμωρία…
Κοιμήσου ήρεμος Έλληνα…
Θα γίνουν όλα “για το καλό σου”…
Blog στο WordPress.com. | Theme: Pool by Borja Fernandez.
Entries and comments feeds.